📌
🚀 بسیاری تصور میکنند دولتها فقط خریدار سلاح هستند، اما گاهی خودِ دولتها نیز از تولید جنگافزار سود میبرند. این سود نه از طریق شلیک موشک، بلکه از مسیر مالکیت شرکتها و سرمایهگذاری در صنایع نظامی به دست میآید.
🏭 شرکت نروژی Nammo که ۵۰ درصد آن در مالکیت دولت نروژ است، طبق اسناد و اطلاعات منتشرشده توسط خود شرکت، قطعهای برای موشک کروز دوربرد Tomahawk تولید میکند؛ قطعهای که در عملکرد و هدایت این موشک نقش دارد. هرچند این بخش در کارخانه آمریکایی نامو ساخته میشود، اما مسئولیت مالکیت و منافع اقتصادی آن همچنان به کنسرن اصلی بازمیگردد.
💰 در همان زمان، صندوق ثروت ملی نروژ نیز از سهامداران شرکت RTX Corporation است؛ شرکتی که مالک Raytheon، تولیدکننده اصلی موشک تاماهاوک، محسوب میشود. به این ترتیب، دولت نروژ هم در زنجیره تأمین این موشک سهیم است و هم در سود شرکت سازنده نهایی آن.
📈 نتیجه روشن است: هرچه سفارش تولید این موشک بیشتر شود، درآمد شرکتها افزایش مییابد و ارزش سرمایهگذاری دولت نیز میتواند رشد کند. این همان واقعیتی است که از آن با عنوان «اقتصاد جنگ» یاد میشود؛ جایی که جنگ فقط یک مسئله نظامی نیست، بلکه به یک مدل اقتصادی نیز تبدیل میشود.
🏅 در کنار این فعالیتها، نامو حامی مالی باشگاههای ورزشی، تیمهای ملی و برنامههای مرتبط با جوانان در نروژ است. این حمایتها قانونی هستند، اما این پرسش را نیز مطرح میکنند که آیا ورزش، تصویری مثبتتر از یک شرکت فعال در صنعت تسلیحات نمیسازد؟
⚖️ پرسش اصلی این نیست که تولید این سلاحها قانونی است یا نه؛ بلکه این است که آیا دولتی که هم سهامدار صنایع نظامی است و هم از رشد ارزش آنها سود میبرد، میتواند خود را صرفاً ناظر جنگ بداند؟
دیدگاهتان را بنویسید