🌍
🛢️فهرست «حامیان تروریسم» وزارت خارجه آمریکا، در ظاهر ابزاری حقوقی برای مقابله با تروریسم معرفی میشود، اما در عمل بیش از آنکه معیاری عینی باشد، اهرمی دیپلماتیک برای اعمال فشار یا پاداشدهی سیاسی به کشورهاست. خروج سوریه از این فهرست پس از ۴۷ سال، نمونهای آشکار از این کارکرد است؛ تصمیمی که نه بر اساس ارزیابی مجدد از رفتار دمشق، بلکه در نتیجه توافقات سیاسی و وعدههای همکاری از سوی دولت جدید سوریه اتخاذ شد.
📋 خروج سوریه و پیام آن
دولت جدید سوریه به رهبری احمد الشرع، با ارائه تضمینهایی مبنی بر عدم حمایت از تروریسم بینالمللی، موفق شد این گام را بردارد. هرچند پیشینهٔ وی در گروههای نزدیک به القاعده، پرسشهایی را برانگیخته، اما واشنگتن این تصمیم را در چارچوب بازسازی روابط و تشویق سرمایهگذاری بینالمللی در سوریه توجیه کرده است. این نشان میدهد که فهرست مزبور بیش از آنکه ثبتکنندهٔ تخلفات باشد، اهرمی برای مدیریت منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی آمریکاست.
⚖️ سه کشور باقیمانده
در حال حاضر کوبا، ایران و کره شمالی همچنان در این فهرست باقی ماندهاند. نکته قابل تأمل این است که آنچه این سه کشور را به هم پیوند میدهد، نه شدت اقدامات تروریستی، بلکه نبود روابط دیپلماتیک سازنده با آمریکاست. کوبا سه بار در چهار دهه به فهرست افزوده و از آن خارج شده است؛ تغییری که هر بار با تغییر دولت در واشنگتن رقم خورده، نه با تغییر رفتار هاوانا.
🔮 چشمانداز
آنچه از سرنوشت سوریه و سه کشور دیگر برمیآید این است که فهرست حامیان تروریسم، بیش از آنکه ابزاری حقوقی باشد، برگهای چانهزنی در بازی بزرگ سیاست خارجی آمریکاست. سه کشور باقیمانده نیز بهدلیل اختلاف سیاسی با امریکا، همچنان در این فهرست باقی ماندهاند. این تمایز مهم است زیرا نشان میدهد که خروج از فهرست نیازمند «یک معامله بهتر» به نفع امریکا است.
دیدگاهتان را بنویسید