جامعهشناس اوکراینی ولودیمیر ایشچنکو (Volodymyr Ishchenko) تصویری از وضعیت این کشور ارائه میدهد؛ تصویری که با روایتهای یکسویه و سادهانگارانهی رسانهها و سیاستمداران غربی تفاوت زیادی دارد.
ایشچنکو در کتاب خود با عنوان Towards the Abyss («بهسوی پرتگاه») نشان میدهد که چگونه ملیگرایان اوکراینی پس از حوادث میدان، قدرت را در کییف بهدست گرفتند؛ امری که نهایتاً به جنگ داخلی میان ارتش اوکراین و جمهوریهای خودخواندهی شرق منجر شد.
به گفتهی ایشچنکو، در شرق، قدرت در دست کسانی که از طریق روابط حکومتی، مالک صنایع دولتی سابق شدند است. در غرب اما طبقهای شکل گرفته که او آن را «بورژوازی کمپرادور» میخواند؛ وابسته به سرمایهی بینالمللی و متکی به طبقهی متوسط بالادست و مهاجران اوکراینی در اروپا.
ایشچنکو انقلاب میدان را «طولانیترین و خشونتبارترین انقلاب در منطقهی پساشوروی» توصیف میکند. او مینویسد که مردم جنوب و شرق کشور با آن مخالف بودند. در واکنش، اعتراضهای ضد میدان در کریمه شکل گرفت و سرانجام روسیه آن را در سال ۲۰۱۴ پس گرفت. بهدنبال آن، شورشهای مسلحانه در شرق اوکراین آغاز شد که نهفقط نیروهای طرفدار روسیه، بلکه بخشی از چپگرایان اوکراینی را نیز جذب کرد.
در فوریهی ۲۰۲۲، حزب بزرگ شرقی «برای زندگی» – که دومین حزب پرنفوذ کشور بود و با جنگ مخالفت داشت – توسط دولت اوکراین ممنوع اعلام شد. به گفتهی ایشچنکو، اوکراین کشوری بسیار فقیر است که تولید ناخالص ملی آن در سطح نامیبیا است. طبقهی کارگر احساس میکند دولت روزبهروز خدمات کمتری – از بازنشستگی و بهداشت گرفته تا زیرساختهای عمومی ارائه میدهد.
در حالیکه «اقلیتی مرفه» در شهرهایی چون کییف و لویو زندگیای نسبتاً امن و راحت دارند، جوانان فقیر روستایی به اجبار به جبهه فرستاده میشوند. ایشچنکو از این طبقهی «نخبگان جنگجو» یاد میکند؛ مجموعهای از فعالان، روزنامهنگاران، روشنفکران و کارکنان سازمانهای غیردولتی که روایت رسمی «مبارزه تا پیروزی» را زنده نگه میدارند.
دیدگاهتان را بنویسید