Author: فرهاد عاصمی

مقاله شماره: ۷۷ (۱۸/۱۱-۲۰۱۷)
حزب توده ايران مخالف سرمايه گذاری خارجی در اقتصاد ايران نيست. اما يقين دارد كه اگر اين سرمايه گذاری بدون شفافيتِ مضمون و هدف های تعريف شده ی برای برنامه اقتصاد ملی عملی گردد، پيامدی جز آن ندارد كه در سطور پیش گوشه‌هایی از آن نشان داده شد. شفافيت برای برنامه اقتصاد ملی بدون امكان دمكراتيك ابرازنظر سازمان های مدني- صنفی و احزاب سياسي- طبقاتی در كشورايجاد نخواهد شد.

مقاله شماره: ۷۴ (۰۹/۱۱-۲۰۱۷)
اسلوب لنين، پايبندی به تئوري، و توجه به كاركرد، به نتايج پراتيك است! برای ايجاد رابطه ی ديالكتيكی ميان اين دو، لنين از «برنامه حداقل كارگري» صحبت می كند.
لنين برجسته می سازد كه «ما همه در اين امر توافق داريم كه ترس از گام گذاشتن برای برپايی سوسياليسم، بزرگ ترين بيچارگی و بزرگ ترين خيانت به منافع پرولتاريا است».

مقاله شماره: ۷۳ (۰۶/۱۱-۲۰۱۷)
“راه توده”«تكيه بر تضاد، افشاء تناقضات» را نه از درون روند فرازمندی ماترياليسم تاريخی برای ايران كه طبری در رساله ی خود به مثابه وظيفه ی ماركسيستي- توده ای خواستار می شود، عملی می سازد، بلكه از جايگاهِ حفظ منافع لايه ای از حاكمان در نظام سرمايه داری عليه لايه های ديگر!

مقاله شماره: ۷۲ (۰۳/۱۱-۲۰۱۷)
تجهيز توده ها از طريق طرح برنامه ی يك اقتصاد ملی به منظور احيای دستاوردهای اقتصادی و حقوق فردی و اجتماعی كه در قانون اساسی بيرون آمده از دل انقلاب بزرگ بهمن ٥٧ مردم ميهن ما تثبيت شده است، تنها راه ممكن برای تحقق بخشيدن به تغييرات بنيادين در جامعه ايرانی است.

مقاله شماره: ۷۱ (۳۱/۱۰-۲۰۱۷)
ظرافت روشنفكرانه ي انديشه هر فرد، در سخن «مشخص» او تبلور مي يابد. طرح نشدن سخن مشخص و يا لااقل ذكر منبع كه بازتوليد سخن «مشخص» را براي خواننده ممكن مي سازد، به معناي پامال كردن ظرافت انديشه فرد است. از اين رو، ذكر نكردن منبع و يا نقل نكردن سخن مشخص، يك خطاي قابل اغماض نيست!

مقاله شماره: ۶۹ (۲۷/۱۰-۲۰۱۷)
نكته اساسي آن است كه نه در سطور پيش او، و نه در كليت نوشتار، عليجاني، مانند وثيق و آصفي، تعريفي از مرحله «دمكراتيك ملي» ارايه نمي دهد. مضمون آن را روشن نمي سازد! اين غلطيدن در سطح را آن ها به ابزار تحريف نظر حزب توده ايران و انديشه ي ماركسيستي- توده اي بدل مي سازند! آن ها كلمه اي درباره علت جدا سازي مبارزه براي “آزادي” و “عدالت اجتماعي” بر زبان نمي آورند. چرا بايد رشد نسبي عدالت اجتماعي به فرداي نامعلوم منتقل گردد؟

مقاله شماره: ۶۸ (۲۴/۱۰-۲۰۱۷)
نشان دادن نقش مبارزه ی طبقاتی طبقه كارگر ايران در مرحله ی ملي- دمكراتيك انقلاب راهگشا است برای مستدل ساختنِ مضمون انقلابی گذار از نظام وابسته ي- كمپرادور سرمايه داری و شكل داعش گونه سُلطه حاكميت ديكتاتوری آن در ايران.

مقاله شماره: ۶۷ (۲۱/۱۰-۲۰۱۷)
باید روند ضرورت گذار از سرمايه داري را از بحثی عام و کلی، با ترسیم مشخص و مجرد آن تکمیل نمود. «مبارزه برای ارتقاء سطح همبستگی و سازماندهی جنبش اعتراضی پراکنده کارگران» با مضمون مشخص مبارزه برای پایان دادن به اجرای نسخه نئولیبرال امپریالیستی و مبارزه برای یک اقتصاد ملی- دمکراتیک تکمیل و از انتزاعی توخالی به شعاری ملموس بدل شود.
از این رو نیز ارایه جایگزین ملی- دمکراتیک برای اقتصاد سیاسی دیکته شده توسط ارگان های مالی امپریالیستی، نقش مبارزه‌ای پر توان و مشخص را در مبارزه با «آگاهی کاذب» تشکیل می دهد.