مقاله شماره ١٣٨٧/ ٤٥ بخش چهارم رضاخان با ديكتاتورى سبعانه خود و ايجاد ماشين جهنمى استثمار تودههاى زحمتكش، شرايط نسبتا مساعدى براى فعاليت سرمايههاى صنعتى در داخل فراهم آورده بود. معذالك سرمايه بزرگ تجارى، حتى در اين دوران نيز تن به رها كردن رشته كم خطر و پردرآمد بازرگانى خارجى …
مقاله شمار ١٣٨٧/٤٤ (بخش دوم) در بخش “تحولات سياسى كشور و مواضع نيروهاى گوناگون”، “گزارش …” به برشمردن توصيف گرانه شمارى از ظواهرامرها مىپردازد و آنها را دليل پيروزى احمدىنژاد در انتخابات پيشين اعلام مىكند. اين ظواهرامر عبارتند از: «درك نادرست از واقعيات جامعه، ارزيابى ناصحيح از امكانات جنبش و …
مقاله شمار ١٣٨٧/٤٤ (بخش اول)
مبارزه انقلابى با هدف برطرف ساختن تشتت نظرى حاكم بر جنبش تودهاى و حزب آن، حزب توده ايران، مىتوانست در شرايط مناسبترى جريان بيابد. پيششرط بوجود آمدن وضع مناسبتر براى كوشش مشترك تودهىها در اين امر پراهميت، توافق بر سر شكل و محتواى بحث مىبود، كه مىتوانست مانع پراكندهگويى و همچنين با صرفهجويى در امكانات و نيروها همراه باشد. متاسفانه در اين زمينه تنها رفقايى با احساس مسئوليت شخصى به ارايه پيشنهاد پرداختند، كه در حزب توده ايران داراى مسئوليت نيستند. بهويژه رفقاى عزير على خاورى و محمد اميدوار، برخلاف انتظار و عليرغم مسئوليت سنگين خود در اين زمينه، به سكوت ادامه دادند، كه نمىتوان آن را در همسويى با منافع و مصالح حزب توده ايران ارزيابى نمود. ناتوانى براى شركت در بحثى ضرورى، كمكى به حفظ اعتبار رهبرى حزب توده ايران نخواهد داشت. «حوصله و مذاكره و توضيح، سلاح كاراى حزب» توده ايران در برابر نظريات ديگران بود، كه ”انوشه راستگو“ (تارنگاشت صداى مردم) آن را به درستى برمىشمرد.
بايد قوياً اميدوار بود، كه رفقاى مسئول پيش گفته و ديگر مسئولين حزبى و جانبداران حزب توده ايران، راه بحث صميمانه را بين تودهاىها براى ايجاد همصدايى بگشايند. بهويژه از آن رو كه اين رفقا در بيانيه به مناسب ٦٧مين سالگرد بنيانگذارى حزب و در سند مصوب پلنوم وسيع … آذر ١٣٨٧، تشتت نظرى را در حزب و جنبش تودهاى محتوا و مضمون برنامه ارتجاع داخلى و خارجى ارزيابى كردهاند.
مقاله شماره ١٣٨٧/٤٢
پاسخ به دو ابرازنظر ب. الف. بزرگمهر
”تودهاىها“ براى خود وظيفه مشخصى قائل شده است. واقعيت عينى و تاسفانگيز تشتت نظرى در جنبش تودهاى، انگيزه انتشار ”تودهاىها“ بوده است، به اين اميد كه در جهت وظيفه عينى همه تودهاىها در مبارزه انقلابى عليه تشتت نظرى و سازمانى در جنبش تودهاى قرار داشته باشد.
به منظور جهت دادن بحث به سوى هدف فوق، بايد از پراكندهگويى اجتناب شده و نيرو صرف غيرعمده نگردد. ازاينرو ابرازنظرهايى كه در خدمت هدف فوق نباشند، منتشر نخواهند شد. اما براى نكاتى كه در دو ابرازنظر خود مطرح ساختهايد از صميم قلب تشكر مىكنم.
بخش دوم مقاله ١٣٨٧/٤١ اكنون براى نشان دادن موضع نظرى نهفته در پشت سياست حاكم بر “راهتوده”، نكته سوم را مورد توجه قرار دهيم، كه مضمون آن در “آرايش طبقاتى در حاكميت و وظيفه روز نيروهاى چپ”، به طور مفصل مطرح شده است. پيش از آغاز به بررسى، ضرورى است …
بخش اول مقاله شماره ١٣٨٧/٤١
كتاب ”سيماى مردمى حزب ت. ا.“، همانطور كه از متن آن هم نتيجه مىشود، پس از برگزارى پلنوم هفدهم كميته مركزى در عيد ١٣٦٠ در تهران و در جريان تنظيم و انتشار اعلاميه ارديبهشت ١٣٦٠ حزب به رشته تحرير درآمده و در ماه آذر همان سال انتشار يافته است. بهعبارت ديگر اين اثر زندهياد جوانشير در قله زمانى دورانى نوشته شده است، كه از دو مشخصه برخودار مىباشد.
يكى- موفقيت نبرد انقلابى چهل ساله حزب ت. ا.
ابرازنظر علاقمند، خانم فروغ گرامى، و بهويژه تفاهمى كه در پايان سخن نشان داده شده است در ارتباط با «محضور امنيتى» كه مىتواند علت اعلام نكردن نام و وهويت ”تودهاىها“ باشد، از سوى همه نظريهپردازان رعايت نمىشود. براى مثال ا. آذرنگ در تارنگاشت عدالت (٥ دى ١٣٨٧)، تحت عنوان ”سخنى با رفيق فرهاد“ بيش از دو صفحه مطلب مىنويسد، تا اثبات كند كه ”تودهاىها“ كيست! در اين راه حتى ابايى هم ندارد كه همه سندهايى كه شايد به طور اتفاقى و يا برپايه روابط مبتنى بر اعتماد و يا از هر طريق ديگر كه بدست آورده است، را نيز به خدمت گيرد. خوب چه بايد كرد؟! شايد مجبور است! ”تودهاىها“ مايل نيست، به اصطلاح، ”نون و آب كسى“ را كساد كند. بگذار ا. آذرنگ دانسته يا ندانسته پرونده را قطورتر و قطورتر سازد.
مقاله شماره ١٣٨٧/٣٨
مضمون سه ابرازنظر درباره مسئله پايان بخشيدن به تشتت نظرى و تحكيم وحدت سازمانى حزب توده ايران (به پايان نوشته حاضر مراجعه شود)، اگر هم در ظاهر برداشتى احساسى، پرخاشگرانه و تا اندازهى مايوسانه را در بين هواداران حزب تداعى مىكنند، خصلتاً نظرياتى هستند كه در جهت تداوم مبارزه انقلابى براى ايجاد يك صدايى اصولى و در انطباق با سرشت حزب توده ايران مىباشند.
«كارى كه شروع شده را بايد ادامه داد» كه كيوان بر آن انگشت مىگذارد و يا «مبارزه و از خودگذشتگى» كه بهرنگ به مثابه ويژگى اعضا و هواداران حزب برمىشمرد كه خدشهدار شده است و حتى ناباورى نهفته در نظر صبورى در برابر شيوه غيرتودهاى به كار گرفته شده در برابر تمنا براى مبارزه انقلابى به منظور برطرف ساختن تشتت نظرى در جنبش تودهاى، همه و همه حكايت از اين امر مىكنند، كه انديشه ضرورت مبارزه انقلابى با اين تشتت، مىرود در جنبش تودهاى به نيروى مادى تبديل شود. و اين، عمدهترين دستاوردى مىتواند باشد كه انتظار آن در آغاز «كارى كه شروع شده»، ممكن مىبود.
