شب تیره، خطر چیره، بازوان ناتوان، روانها نوان است ولی با این حال انسان با سماجتی حماسی از سنگلاخ خون آلود می گذرد و به سوی دیار عطر آگین روشنی می رود. آیا نمی بینید که هر چه بیشتر می رود شاخه های سنبل و زنبق بیشتر به چشم می خورند، پارچه های نیلی رنگ آسمان بیشتر دیده می شود و همه چیز از گشایشها و دگرگونیهای معجز آسائی خبر می دهد؟ آیا نمی بینید؟ (احسان طبری)
دیدگاهتان را بنویسید