طبقات حاكم آن زمان كه بتوانند نگرش به شرايط اجتماعي را از ديدگاه منافع خود، به نظر عمومى در جامعه تبديل سازند، به قله قدرت دست يافته اند. قاعدتا مى بايست مسلط شدن يگانهِ انديشى ی كنونى درباره وضع اجتماعى در كشورها در سطح جهانى كه در دوران كنونى به ظاهر همه كس را در همه كشورها فراگرفته است، قدرتمندان را خوشبخت كرده باشد: زيرا، باوجود حد ت تضادهاى موجود در سطح جهان و تقريبا در عموم جوامع، متخصصين مغزشويى توانسته اند سرمايه دارى را به مثابه وضع بدون جانشين در اغلب اذهان جا بياندازند. انديشه انتقادى در تنگنا قرار گرفته است؛ حتى بخش بزرگى از روشنفكرانِ منتقد نيز قابليت روشن بينى را از دست داده و نمى توانند رابطه و وابستگى ها را تشخيص داده و نگفته ها را بزبان بياورند.
“قناعت“ فكریی منطبق با نظرياتِ حاكمان جاى خود را بازكرده، و مانع آنستكه پرسش درباره علل و شرايط ايجادشدن آشفتگى وضع اجتماعى و نيروهاى عامل آن كه مسئول ايجادشدن چنين وضعى هستند، مطرح شوند. “روح زمانه“ی روشنفكرِ امروزى به برداشت بی واسطه از وقايع و پذيرش ظاهر تجربه هاى روزمره قناعت مى كند. از پرسش انتقادى درباره مضمون وضع موجود، سبكسرانه چشم پوشى مى شود.
باوجود اين، به طور روزافزون، انسانهاى بيشمارى نارضايى خود را از رشد تضادهاى اجتماعى و تمدنى و مخالفت خود با نحوه نگرش حاكم را اعلام مى دارند. عليرغم ادعاى مداوم درباره ”مرگ ماركس“ و انديشه سوسياليستى كمونيستي، كنجكاوى سازنده اى بوجود آمده است كه همچنين خواستار آشنا شدن با – انديشه تاريخى، ماترياليستى و شيوه ديالكتيكى آن است.
دیدگاهتان را بنویسید