سومین بخش چپ اوکراین مارکسیست-لنینیستی است و به آنچه که من «احیای نئو-شوروی» مینامم تعلق دارد، امری که در بسیاری از کشورهای پساشوروی در حال وقوع است. این گروهها عموماً در «کروژکی» – به معنای لغوی «دایرهها» – سازماندهی شدهاند. اینها سازمانهای سیاسی پیشرفتهای هستند که فراتر از گروههای مطالعه مارکسیست-لنینیستی هستند. در روسیه، این گروهها بسیار محبوبتر هستند چرا که میتوانند کانالهای یوتیوب با صدها هزار مشترک راهاندازی کنند. در روسیه، بلاروس و آسیای مرکزی، کروژکی میتوانند هزاران جوان را شامل شوند که حتی یک روز هم در شوروی زندگی نکردهاند، اما در مواجهه با واقعیت اجتماعی و سیاسی کشورشان نقد دارند و در مارکسیسم-لنینیسم سنتی ابزارهایی برای مقابله با این واقعیت پیدا میکنند. این گروهها در اوکراین هم وجود دارند و حتی علیرغم سیاستهای ضدکمونیستی و ناسیونالیسم ضدروسی در این کشور، رشد کردهاند.
این گروهها از همان ابتدا علیه دولتهای خود موضع گرفته و یک دیدگاه انقلابی-ناباورانه را اتخاذ کردهاند. این سوال پیش میآید که آیا اصلاً یک انقلاب اجتماعی، مانند آنچه که صد سال پیش در اوکراین و در دوران فروپاشی امپراتوری روسیه اتفاق افتاد ممکن است. با این حال، این گروهها از همان ابتدا علیه فراخوانهای اجباری، بینالمللیگرایی و تلاش برای مشروعیتبخشیدن به اقدامات دولت اوکراین انتقاد کردند.
دیدگاهتان را بنویسید