یکی از برجستهترین استراتژیهای کاربرد شیوه «سخت» ترکیه، درگیر شدن این کشور در کشورهای همسایه مانند سوریه، عراق و لیبی بودهاست. از سال ۲۰۱۶، ترکیه چندین یورش جنگی در شمال سوریه مانند سپر فرات، شاخه زیتون و بهار صلح انجام دادهاست. بخش بزرگی از لیبی زیر فرماندهی دستنشاندگان ترکیه است که با کمک جنگافزارهای ترکیه بالا آمدهاند. در ماه گذشته ترکیه با پشتیبانی جنگی، سیاسی به تحریم الشام رژیم سوریه را واژگون کرده است و دستنشاندگان خود را به جای ان کاشتهاست.
افزون بر سوریه، ترکیه در لیبی نیز از نیروهای جنگی خود برای جاهخواهیهای خود سود بردهاست. در سال ۲۰۱۹، ترکیه با پشتیبانی جنگی از دولت وفاق ملی (GNU) در طرابلس آن را در برابر نیروهای ژنرال خلیفه حفتر که از کشورهایی مانند مصر و امارات پشتیبانی میشدند، نیرومند کرد. ترکیه با جنگافزارهایی مانند پهپادها، آموزش جنگی هواداران خود و فرستادن نیروهای جنگی جای پای استواری در لیبی فراهم کردهاست و همچنین با پیمانهای دریایی با دولت لیبی، به سرچشمههای انرژی در دریای مدیترانه دسترسی یافتهاست.
ترکیه همچنین همکاریهای جنگی خود را با کشورهایی مانند آذربایجان پرتوانتر کردهاست. در جنگ قرهباغ ۲۰۲۰، ترکیه با دادن پهپادها، توپخانه و کمکهای تاکتیکی دیگر به پشتیبانی از آذربایجان پرداخت. این همکاری جایگاه ترکیه را در قفقاز جنوبی استوار کرده و آن را به یک بازیگر کلیدی در امنیت آن دگرگون کردهاست.
خرید سیستم دفاع موشکی S-400 از روسیه در سال ۲۰۱۷ نمونه دیگری از استراتژیهای «سخت» ترکیه است. با این تصمیم ترکیه به ایالات متحده و ناتو نشان داد که برای پاسبانی از منافع بورژوازی بومی خود دست به هر کاری خواهد زد و به افزایش استقلال سیاسی خود پرداخت.
در کنار توان جنگی، ترکیه با شیوههای «نرم» مانند فرهنگی، دینی، دیپلماتیک و اقتصادی ابزاری برای دستیابی به هدفهای ژئوپولتیکی خود پیدا کرده است.
دیدگاهتان را بنویسید