Ramzy Baroud: palestinechronicle
نسل پدران ما جمال عبدالناصر را نه یک رهبر عادی، بلکه معیاری برای سنجش همه رهبران عرب میدانستند. تصویر قهرمانانه او در ذهن فلسطینیان، از محاصره الفالوجا در سال ۱۹۴۸ شکل گرفت؛ جایی که او به عنوان افسر ارتش مصر، در کنار هزاران سرباز مصری مقاومتی حماسی در برابر پیشروی صهیونیستها نشان داد.
اما امروز، انتظارات فلسطینیان از جهان عرب تغییر کرده است. آنان دیگر به دنبال دعوت به جهاد یا تحریم کامل اسرائیل نیستند، بلکه تنها میخواهند کشورهای عرب از حمایت عملی از دشمن دست بردارند.
افول اسطوره ناصر و بیداری فلسطینیان
– انتشار اخیر یک نوار صوتی منتسب به ناصر و قذافی (پیش از مرگ ناصر) نشان میدهد که او نسبت به رهبران عرب بدبین بود و حتی شعارهای کشورهایی مانند الجزایر و عراق را “پوچ” خواند.
– ناصر در این نوار تاکید میکند که دعوت به “آزادی فلسطین از رود تا دریا” نتیجه معکوس دارد و ممکن است به از دست دادن کامل کرانه باختری و غزه بینجامد.
– این اظهارات برای بسیاری شوکهکننده بود، چرا که ناصر همواره به عنوان نماد مبارزه ضدصهیونیستی شناخته میشد.
چرا این نوار اکنون منتشر شد؟
– احتمالاً هدف، تضعیف چهره ناصر به عنوان نماد وحدت عربی است، تا دولتهای عرب که امروز در قبال جنایات اسرائیل سکوت کردهاند، توجیه شوند.
فلسطینیان دیگر به دنبال نجاتدهنده عربی نیستند
– مقاومت اخیر در غزه نشان داده که فلسطینیان به توان خود تکیه کردهاند و دیگر منتظر کمک اعراب نیستند.
اگر ناصر امروز زنده بود…
شاید او هم مانند گذشته وارد جنگ مستقیم نمیشد، اما قطعاً تبعی همپیمان آمریکا و اسرائیل نمیشد. این تغییر نگاه فلسطینیان، نشاندهنده افول رهبری عربی و رسیدن به بلوغ سیاسی است.
دیگر زمان اسطورهسازی به پایان رسیده؛ فلسطینیان راه نجات خود را خود میسازند.
دیدگاهتان را بنویسید