–
حزب توده ایران در آغاز انقلاب با درکی ژرف از پیوند مبارزه ضدامپریالیستی با راه رشد غیرسرمایهداری و عدالت اجتماعی، نقشی ماندگار در قانون اساسی بر جای گذاشت.
اصل ۴۴ قانون اساسی، که ملیسازی بانکها، صنایع بزرگ و بازرگانی خارجی را الزام میکرد، زادهی همین نگرش بود. حزب توده بر اجرای اصول پیشرو قانون اساسی و دفاع از حقوق کارگران و دهقانان پای فشرد.
این حزب نه تنها در نظر، بلکه در عمل، نیرویی فعال برای تحقق عدالت طبقاتی بود. مبارزهاش با قانون کار واپسگرای توکلی و تلاش برای اجرای اصلاحات ارضی به سود دهقانان بیزمین، نمونهای از این پایبندی است.
حزب توده بهدرستی فهمیده بود که نبرد ضدامپریالیستی بدون جهتگیری روشن به سوی اقتصاد غیرسرمایهداری، پوچ و بیثمر است.
سیاست «اتحاد و انتقاد» حزب توده ایران بر پایهی راه رشد غیرسرمایهداری شکل گرفت. اگر این مسیر ادامه مییافت، انقلاب میتوانست از سطح سیاسی به دگرگونی اقتصادی و طبقاتی فراروید.
اما چپ محور مقاومتی امروز، این میراث دیالکتیکی را فراموش کرده است.
پس از چهار دهه و با سلطهی سیاستهای نئولیبرالی – که به دستور نهادهایی چون بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول اعمال شد – چگونه میتوان از مبارزه ضدامپریالیستی لایهای از بورژوازی انگلی سخن گفت؟
آیا میتوان نادیده گرفت که رهبر همین نظام، با خالی کردن اصل ۴۴ از محتوای ملی و با سیاستهایی چون «مولدسازی» و «جهش تولید»، مسیر نئولیبرالیسم را برای بورژوازی رانتی هموار کرده است؟
این مقاله در مورد عملیات موثر حزب توده ایران بسیار ضعیف است ، امیدوارم در آینده این موضوع ترمیم گردد .