💰
دو خبر در یک روز، تصویر روشنی از مسیر پرتناقض اقتصاد ایران ترسیم میکنند. از یک سو، کشف ۱۱۶ تن مرغ برزیلی قاچاق به ارزش ۲۰ میلیارد تومان در تهرانپارس، نشانهای از گسترش بیرویه اقتصاد قاچاق و رانتی است. از سوی دیگر، اتاق ایران از حذف ۶۳۰ هزار شغل صنعتی در یک سال خبر میدهد؛ آماری که زنگ خطری برای تولید و اشتغال کشور است.
📦 محموله های قاچاق، سردخانه های خصوصی، و پلیسی که روزانه ۵۰۰ گشت نظارتی دارد، همگی روایتگر اقتصادی هستند که در آن مسیرهای رسمی و قانونی برای تأمین کالاهای اساسی کارایی خود را از دست داده اند. در مقابل، کالای قاچاق به سادگی وارد میشود و انبارها را پر میکند.
🏭 در بخش تولید نیز وضعیت چندان بهتر نیست. کاهش ارزش پول ملی، تورم افسارگسیخته و افزایش هزینه های تولید، بنگاههای کوچک و متوسط را با خطر تعطیلی مواجه کرده است. فعالان اقتصادی میگویند از بهار ۱۴۰۴ تا بهار ۱۴۰۵، بیش از ۶۰۰ هزار شغل صنعتی از بین رفته است. این یعنی سفره های بیشتری کوچکتر شده و امید به آینده اقتصادی، کم رنگتر.
دولت برای مهار بحران، بسته های حمایتی تصویب کرده است، اما کمتر از ۱۰ درصد از این بسته ها رضایت داشته اند.
⚖️ نقد اصلی اما به ساختار اقتصادی برمیگردد. اقتصاد رانتی و نئولیبرالیستی که در آن تخصیص ارز، واردات و حتی تولید تحت تأثیر روابط غیررسمی و دسترسی به منابع ارزان قرار دارد، نمیتواند پایداری ایجاد کند. در چنین شرایطی، قاچاق رونق میگیرد، تولید داغون میشود و شغلهای صنعتی یکی پس از دیگری نابود میشوند.
🕊️ راه برون رفت از این وضعیت، ایجاد یک اقتصاد تولیدی، شفافیت در تخصیص منابع و حمایت واقعی از تولید و طبقه کارگر مولد است. چنین اقداماتی در چارچوب حاکمیت جمهوری اسلامی که خود آفریننده این مشکلات است، ناممکن است.
دیدگاهتان را بنویسید