🛡️
“منگرایی” سنگ زیرپایه جهانبینی سرمایهداری نوین است. با سوداگری و بهرهکشی سرمایهداری چنان تنیده شده که جدایی آن دشوار است.
🤝 جامعه جمعگرا و خوشبختی همگانی
مارکسیسم جامعه را گروهی از مردم با منافع مشترک میداند که همکاری و تولید میکنند و خوشبختی همگانی را هدف میگیرند. تضاد طبقاتی وجود دارد، اما هواداران پرولتاریا باور دارند که یک انسان خوشبخت تنها در یک جامعه خوشبخت شدنی است. برای این خوشبختی، فداکاری فردی پذیرفتنی است.
⚔️ سنگر به سنگر با هژمونی بورژوازی
گرامشی میگوید برای مقابله با هژمونی فرهنگی بورژوازی، باید سنگر به سنگر نبرد کرد. او همگرایی پرولتاریایی را پیشنهاد میکند:
- آموزش فرهنگ همکاری، درستکاری و پرکاری
- ترویج نوآوری به عنوان پایه خشنودی و پیشرفت فرد و جمع
انجمنهای پرولتری به کارگران آموزش میدهند تا پیشرفت فردی و توانایی تولید خود را در همبستگی و همکاری ببینند.
🧠 چالش گروههای چپ
هواداران جهانبینی جمعگرا وظیفه سنگینی دارند؛ هماندیشی پایه این وظیفه است. اما بسیاری از گروههای چپ در پیله تنهایی خود قرار دارند و انگیزهای برای گفتگو و همکاری ندارند.
این ناتوانی ناشی از نهادینه شدن “منگرایی” نئولیبرالی در درون آنهاست.
🏠 خودشیفتگی درونگروهی
خودشیفتگی جای خرد جمعی را گرفته و خانه گفتگو را تنگ کرده است. همه میدانند که برای برپایی هژمونی طبقه کارگر باید همکاری کنند، اما انگار هیچکس انگیزهای برای اقدام ندارد.
دیدگاهتان را بنویسید