پس از انقلاب زیر فشار سنگین “چپ” و توده ها تلاش های نیم جانی برای پایه گزاری یک اقتصاد اسلامی که با سرمایه داری کمی زاویه داشت شده بود، ولی پس از اندک زمانی بورژوازی تجاری کارها را به دست گرفت و اقتصاد میهن سراسر سرمایه داری شد. پس از روی کار آمدن رفسنجانی و نیرومند شدن بورژوازی بوروکراتیک و مالی، بورژوازی انگلی آن چنان نیرومند شد که با گستاخی و آشکارا نماز به سوی بازار سرمایه گذاشت و با پیوند با نهادهای مالی جهانی درهای کشور را برای سرازیر شدن کالاها گشود. دو دولت خاتمی به رهبری اصلاح خواهان همین راه رشد اقتصادی را دنبال کرد. پس از آن با آمدن احمدی نژاد، که برخی ”چپ” ها شوربختانه هنوز با این که او خود را لیبرال دموکرات می داند او را دموکرات انقلابی می خوانند، بورژوازی نظامی در سایه مانده، رهبری دولت را به دست گرفت.
تاکنون همه ی لایه بورژوازی انگلی که زمانی دستگاه فرمان روایی دولت را به دست داشته اند، سرمایه های مردم را از بخش دولتی جدا و به بخش خصوصی و دوستان و آشیانان خود سپردند. بورژوازی بوروکراتیک که در دستگاه دیوان سالاری نظام سرمایه داری اسلامی لانه کرده است، دزدی ها را چنان در دل خود نهادینه کرده است که تنها با واژگونی جمهوری اسلامی می توان این دستگاه را از آلودگی زدود.
گزینش اکبر، محمد، محمود، حسن، و ابراهیم، تاکنون هیچ دگرگونی در زندگی مردم پدید نیاورده است. اگر هم در این جا و آن جا در دوره نخست دولت آقای خاتمی ما دست کم در زمینه آزادی و ارجمندی قانون کمی پیش رفت دیده بودیم، از برای جنبش مردمی نیرومندی بود که پشت این جنبش ایستاده بود و خط اقتصادی دولت های او همان خط اقتصادی دیگران بود.
دیدگاهتان را بنویسید