مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی تبعیدی در زندان سمنان با نگارش نامه ای با اعتراضات مردمی اعلام همبستگی کرد. او در بخشی از نامه خود نوشت، «من و این زنان ستمدیده هم بندم در زندان سمنان قوت غالب نان و پنیرمان هم با این قیمتها کوچک و کوچکتر شده اما تلخکامایم برای مردممان… ولی از شنیدن فریاد اعتراضات هم وطنانمان در ایذه و شهرهای جنوب دلمان شاد و پشتمان گرم شد.»
متن کامل این نامه در ادامه میآید:
«سالهاست که ما برای آب و نان جان می دهیم
از کولبر گرفته تا سوخت بر و الان کل ایران… آنهم در کشور ثروتمندی همچون ایران! که زمین و آسماناش به تاراج رفته و میرود.
این صدای همه ماست که از ایذه و شادگان و اهواز بلند شده و به زودی کل ایران را فرا خواهد گرفت.
من و این زنان ستمدیده هم بندم در زندان سمنان قوت غالب نان و پنیرمان هم با این قیمتها کوچک و کوچکتر شده اما تلخکامایم برای مردممان ….ولی از شنیدن فریاد اعتراضات هم وطنانمان در ایذه و شهرهای جنوب دلمان شاد و پشتمان گرم شد… مردمی که اگرچه تکه نانی در سفره هایشان نمانده اما غیرت و شرف در سینه هایشان حک شده است و از میان خونابه های زخم سالیان عزیزانشان دوباره برخاسته اند.
من هم از درون زندان سمنان دست در دست این زنان ستمدیده و همه شمایان که نانی و آبی برایمان نمانده، خودم را در کنارتان میبینم و با صدای بلند فریاد میزنم:
ما، گرسنگان بیلبخند از میان رنجها، لبخند به لبهایمان برمیگردد.
فردا از آن ماست
مریم اکبری منفرد/اردیبهشتماه ۱۴۰۱/ زندان سمنان»
دیدگاهتان را بنویسید