يگانهء من! اگر روزى از تبعيد انديشه هايم بازگردم، دو چشم بر تو نگاه خواهم داشت، و يك زبان با تو سخن خواهم گفت. هديه خواهم داد ترا، گل كينه هاى مشت شده ام را، ياد شاد پايمردى مردان را و نفرت از خوارى فرومايگان را. *** من در …
مقاله شماره: ۴۷ (۱۸/۰۸-۲۰۱۸)(۲۷مرداد ۱٣۹۷ )
در طول تاریخ، حاکمان همیشه خود را دادخواهی منصف قلمداد کردهاند که مانند انوشیروان، در یک روز بیست هزار مزدکی را زنده بگور کرد و به قتل رساند، و خود را «انوشیروان دادگر» نامید. صلح خواهی خامنه ای نیز از چنین جنسِ تبلیغ حاکمان برخوردار است.
مقاله شماره: ۴۶ (۱۲/۰۸-۲۰۱۸)(۲۲مرداد ۱٣۹۷ )
مرحله ی ملی- دمکراتیک فرازمندی جامعه که حزب توده ایران میهن ما را در چنین مرحله ی رشد ارزیابی می کند، مرحله رشد سرمایه داری نیست، ولی هنوز سوسیالیسم هم نیست.
مضمون پدیده گذرایی مرحله ی ملی- دمکراتیک انقلاب را میتوان با توجه به دو تعریف «صورتبندی اقتصادی- اجتماعی» و «فرماسیون» که مارکس در ارتباط با هستی اجتماعی برمی شمرد، دریافت.
مقاله شماره: ۴۵ (۱۲/۰۸-۲۰۱۸)(۲۱ مرداد ۱٣۹۷ )
تاج زاده هنوز نه به تغییر از پایین به بالا به دست مردم، بلکه اصلاح از بالا به پایین از سوی حاکمیت و چانه زنی با بالایی ها معتقد و پایبند است، چرا که باور دارد حاکمیت هنوز اصلاح پذیر می باشد و برای حل بحران سیاسی و اقتصادی موجود، کافی است.
مقاله شماره: ۴۴ (۰۳/۰۸-۲۰۱۸) (۱۳ مرداد ۱٣۹۷ )
نئولیبرال ها بر طبق نظریه “قطرهقطره” که خودشان آفریدند می گویند که نابرابری اجتماعی پیامدی است که به سود توده های نادار هم هست چرا که سرمایه دار با افزایش سرمایه خود زحمتکشان را هم کاردار می کند. ولی همان گونه که پرفسور چانگ می گوید این کار تنها در مرحله صنعتی شدن نظام سرمایهداری در غرب انجام شد. ولی در زمانی که سرمایه مالی هژمونی دارد ارزش اضافی ایجاد شده صرف خرید و فروش سهام و اوراق بهادار و دیگر کارهای سفته و دلال بازی می شود و نه در ایجاد شغل.
مقاله شماره: ۴۳ (۲۵/۰۷-۲۰۱۸)(۳ مرداد ۱٣۹۷ )
تاييد نابخردانه خامنه اي بر دامن زدن به جنگ افروزي امپرياليسم در خليج فارس از طريق تهديد به بستن راه صدور نفت، پيامد «ديپلوماسي ايدئولوژيك» ضد ملي اي است به سود سهم بيش تر براي غارتگراني از قبيل «ثامن الجج» و خاندان و بيت حاكمان در ايرانِ جمهوري اسلامي و نه در دفاع از «منافع ملي» مردم ميهن ما و تماميت ارضي كشور.
مقاله شماره: ۴۲ (۲۳/۰۷-۲۰۱۸) (۱ مرداد ۱٣۹۷ )
طبقه ي كارگر ايران داراي يك تاريخ است كه خط سرخ آن در حزب اجتماعيون و عاميون، حزب كمونيست ايران و بي واسطه در تاريخ قريب به هشتاد ساله ي مبارزات حزب توده ايران تبلور مي يابد. نفي اين تاريخ، نفي تاريخ ماترياليستي و واقعي جنبش كارگري ايران است. جنبش كارگري ايران هيچ تاريخ ديگري ندارد.
مقاله شماره: ۴۱ (۲۰/۰۷-۲۰۱۸) (۲۹ تیر ۱٣۹۷ )
شكافي را كه با اعتراف بر ضرورت تهيه «نقشه راه اقتصاد با ثبات» در سخنان خامنه اي عريان شده است، با ارايه پيشنهادهاي مشخص براي پاسخ به خواست هاي مبارزاتي توده هاي زحمت، زندانيان سياسي و ديگر مبارزان عليه خصوصي سازي و آزاد سازي اقتصادي پر كنيم و آن را به اهرم پرتوان ژرفش نبرد طبقاتي در ايران بدل نمايم.
