مقاله شماره 1388/ 6
حزب توده ایران، ضمن حمایت قاطع از فعالیت سندیکاهای مستقل کارگری و حق برگزاری آزادانه مراسم روز جهانی کارگر هجوم گزمگان رژیم به مراسم اول ماه مه در تهران را به شدت محکوم کرده و در دفاع از منافع و حقوق طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان بویژه باهدف تامین حقوق سندیکایی آنان، همه سازمان های مستقل سندیکاهایی را به اتحاد عمل و تقویت صفوف جنبش کارگری-سندیکایی موجود کشور فرا می خواند.
مقاله ١٣٨٧/ ٥
خانم نيلوفر گرامى
از ابراز نظرتان سپاسگزارم. كوشيدم در نوشتار فراهم شده، اشارهاى به ديدگاههايتان داشته و نكاتى از آن را با شما و همه تودهاىها در ميان بگذارم.
برداشت من از ديدگاه شما آنست كه بايد بدون «چپگرايى»، شعارهايى را در ميان گذاشت كه زمينه عينى تحقق آنها در شرايط كنونى وجود داشته باشند. براى نمونه، در شرايطى كه طبقه كارگر ضرورت «شعار سرنگونى رژيم» را هنوز درك نكرده، نمىتوان اين شعار را به ميان آورد. چنين شعارى را شما مصداق ”چپگرايى“ مورد نظر لنين در ”بيمارى كودكى چپگرايى در كمونيسم“ مىدانيد.
بر اين پايه شما باور داريد كه در ميان نهادن شعار ”طرد ولايت فقيه“ «مضمونى جز روند آزادى و دموكراتيزه كردن حيات كشور ندارد. ازاينرو مىتواند [اين روند] به ايجاد محور اتحادى عملى براى همه نيروهاى ملى و دموكراتيك و آزادىخواه عليه ديكتاتورى ولايت فقيه باشد.»
اگر با برداشت من از مضمون و درونمايه نوشته خود توافق داريد، آنوقت مىتوان نكات زير را برجسته ساخت:
مقاله شماره 1388/4
ورود ميرحسين موسوى به پهنه انتخابات رياست جمهورى نشان ژرفش تضاد حاكم بر نظام سرمايهدارى حاكم بر كشور است.
پيروزى نيروهاى راستگرا در ”نبرد كه بركه“ پس از مرگ آيتالله خمينى مىبايستى با ايجاد يكدست شدن حاكميت سرمايهدارى تثبيت مىشد. دسترسى به اين هدف، با مقاومت سال ١٣٧٦ مردم و انتخاب محمد خاتمى به رياست جمهورى به جاى ناطق نورى، به تعويق افتاد. مسدود ساختن امكان دگرگونىهاى اصلاحى در دوران هشت ساله رياست جمهورى محمد خاتمى، پاسخى بود به مقاومت مردم در برابر يكدست شدن حاكميت سرمايهدارى در انتخابات سال ١٣٧٦.
پيروزى محمود احمدىنژاد در انتخابات رياست جمهورى در سال ١٣٨٤، باوجود تضادهاى موجود در حاكميت، نهايتاً به معناى يكدست شدن حاكميت سرمايهدارى در جمهورى اسلامى بود؛ يكدست شدنى كه بلافاصله با تغيير قانون اساسى و نقض غيرقانونى عمدهترين اصل زيربنايى آن، يعنى اصل ٤٤ قانون اساسى بيرون آمده از دل انقلاب مردمى- آزاديخواهانه و ملى- ضدامپرياليستى بهمن ٥٧، همراه بود. فراهم نمودن شرايط نقض غيرقانونى اصل ٤٣ و ٤٤ قانون اساسى را نيروهاى راستگرايى كه دست بالا را در حاكميت پيدا كرده بودند، با نقض پيگير و خشن بخش ”حقوق ملت“ در قانون اساسى و در مركز آن اصل ٢٦، در دو دهه اخير فراهم نموده و به مورد اجرا گذاشتند.
باوجود يكدست شدن حاكميت سرمايهدارى با انتخاب محمود احمدىنژاد در انتخابات رياست جمهورى دوره نهم، حاكميت نتوانست از ثبات ضرورى و دلخواه نظام برخوردار گردد.
مقاله شماره ٢/١٣٨٨
ميرحسين موسوى در اولين نطق انتخاباتى خود در پايان سال در تهران، دستاورد بزرگ انقلاب مردم، يعنى «استقلال و آزادى» را «نعمتى» ناميده و مىگويد كه اين دستاورد «بيشتر از ديگر تحولات و دگرگونىها نظرم را جلب مىكند.» حضور «دهها هزار مستشار فرنگى در ادارات و نهادهاى گوناگون كشور … [و قرار داشتن] ايران جزو حلقه دفاعى [بخوان تجاوزى] غرب …» و «حساب بانكى ١٠ ميليارد دلارى ايران در اختيار آمريكا [كه] آمريكايىها بر اساس تشخيص خود از آن هزينه مىكردند … و دستاندركاران [ايرانى] از خود اختيار نداشتند و درست مثل يك نوكر بودند» را او به درستى به عنوان علايم فقدان استقلال كشور برمىشمرد.
موسوى با اشاره به خطرى كه برنامه استراتژيك نظامى- سياسى امپرياليسم آمريكا در ارتباط با طرح «خاورميانه بزرگ» براى استقلال ايران در بر دارد، اهميت توجه خاص به «سند چشمانداز ٢٠ ساله» براى تحكيم استقلال كشور و قدرت دفاعى آن را خاطر نشان ساخت.
مقاله ٣/١٣٨٨
ظاهراً يكى از جانبداران شعار ”طرد رژيم ولايت فقيه“ كه خود را ”على خامنهاى“ ناميده، نامهاى از طريق پست الكترونيكى براى ”تودهاىها“ ارسال كرده است. او مايل است با ابتكارا ”خلاق“ خود گويا نادرستى مقاله ”زندهباد بحث بين تودهاىها (٩) … محتواى مبهم اتحاد در اسناد ”پلنوم وسيع“ http://www.tudeh-iha.com/?p=884&lang=fa را مورد خطاب قرار داه و به ”نقد“ بكشد. اما از آنجا كه نمىتواند استدلالى براى انتقاد خود مطرح سازد، مىكوشد با برخوردى استهزا و توهين آميز ”دل خود را خالى كند“! او مىنويسد: «سلام، به ساواك جمهورى اسلامى و نگهدارنده ولايت فقيه زدى به خال و بايد كارى كرد كه حزب توده از اين شعار دست بر دارد و ولايت فقيه را ول كند، كه مسئله اصلى همين است و جمهورى اسلامى را به خطر و نابودى ميكشد و شما همين شعار را رد كنيد و ما شما را هم از نظر مالى و بقيه امكانات از شما پشتيبانى ميكنيم. درود بر شما»
آيا طرح نامه ارسال شده و كوشش براى افكندن روشنايى بر آن ضرورى است؟ پاسخ مثبت است.
مقاله 1/1388
قطعاً روزی را بين دو يورش بهخاطر دارید که در جلسه ”کمیته برون مرزی“ نامه دریافت شده از زندهیاد فرجالهس میزانی (جوانشیر) قرائت شد. او پس از اشاره به اعلامیه کمیته برون مرزی درباره یورش به حزب، که از رادیو مسکو قرائت شده بود، ضمن برگماردن شما، عضو هیئت سیاسی کمیته مرکزی، به عنوان مسئول کمیته برون مرزی، توجه کمیته برون مرزی را به مضمون اعلامیه حزب درباره دستگیرىها جلب کرده وخاطرنشان ساخته بود که تداوم مبارزه حزب برای ایجاد «اتحاد» با ”انقلابیون مذهبی“ ضروری و ازجمله وظیفه مبارزان تودهای در خارج از کشور نیز مىباشد!
همزمان اعلامیه کمیته مرکزی حزب توده ایران را دریافت كرده بودیم. در این اعلامیه به مسئله پیش گفته «اتحاد» با انقلابیون مذهبی توجه خاصی به عمل آمده است و خواستار کوشش برای تحقق آن شده است. اعلامیه ضمن توجه به «مشی انقلابی حزب توده ایران که متکی بر سنگ خارایی از تئوری علمی و انقلابی است»، ضرورت تداوم سیاست حزب را در اين زمينه برجسته ساخته و برای برپاساختن «اتحاد همه نیروهای انقلابی و ضدامپریالیستی و ازجمله و به ویژه انقلابیون مذهبی و با پایگاه مردمی و هواداران سوسیالیسم علمی» پاىفشرده مىشود.
نامه سرگشاده شما به آیتالله منتظری برپایه این توصیه حزبی به کمیته برون مرزی و با مضمون فوق تنظیم شد.
با اين مقدمه، ضرورى به نظر مىرسد كه درباره مسئله ”اتحاد“ها در كشور و برداشت كنونى در اسناد پلنوم وسيع، آذر ١٣٨٧ ك م حزب توده ايران، بحثى صميمانه، اما روشن و صريح و عارى از كلىگويى انجام شود. متاسفانه تاكنون سكوتى غيرمجاز و غيرمستدل از طرف مسئولين حزبى نسبت به مسائلى كه تاكنون از طرف ”تودهاىها“ در ارتباط با اسناد پلنوم وسيع و سند ”سىسال پس از انقلاب شكوهمند بهمن“، مطرح شدهاند، به چشم مىخورد، كه اگر نشانه بحثهاى درونى براى تجديدنظر در مواضع نادرست نباشد، سكوتى پرسشبرانگيز است.
مسئله ”اتحاد“هاى اجتماعى در شرايط كنونى، با ورود ميرحسين موسوى به صحنه مبارزات انتخاباتى رياست جمهورى دوره دهم، از اهميت برجستهاى برخوردار شده است.
مقاله شماره ٥٣/١٣٨٧
انوشه هاتفى با ارسال ابرازنظر زير، روند برطرف ساختن تشتت نظرى در جنبش تودهاى را با گامى بزرگ بهپيش مىبرد:
همان گونه که بطور دقیق در مجموعه مقالات «زندهباد بحث بین تودهاىها» اشاره فرمودید، حل «تضاد اصلی» در انقلاب 57 به عنوان یک انقلاب ملی ـ دموکراتیک، در گرو حل دیالکتیکی «مجموعه بهمتنيده و جداى ناپذير»، «آزادی هاى دموكراتيك» و «عدالت اجتماعى به كمك اجراى يك برنامه اقتصاد ملى» ( به عنوان مضمون «اصلی ترين تضاد») می باشد.
اجازه بفرمائید قبل از هر چیز، ارزیابی دقیقی از مرحله کنونی تحولات کشورمان داشته باشیم. زیرا پارهای از جریانات چپ (صرفه نظر از این که مستقیما عنوان نمىکنند، اما مواضع آنها اینچنین است) مرحله کنونی انقلاب را انقلاب بورژوا ـ دموکراتیک ارزیابی مىکنند. به این موضوع باز خواهم گشت.
مقاله شمار ٥٢/١٣٨٧
كليت، حقيقت است، جمله معروف هگل مىباشد. حقيقت اما يك بافت يك دست، يك لايه، با يك جنبه و وجه و لحظه و … نيست، بلكه «روند جارى زندگى» به قول ماركس از بهمتنيدگى و بهمپيوستگى مجموعهاى از لايهها، جنبه و وجه و لحظهها و… تشكيل مىشود، كه تحت تاثير شرايط تغيير يابنده، در حال تغيير و شدن است. هر چه پديده رشديافتهتر باشد، پيچيدگى و هزار لايگى آن بيشتر است.
روند رشد و تغيير از ساده به بغرنج و از بسيط به مركب را مىتوان در كليه پديدهها يافت و نشان داد. جامعه طبقاتى پيشرفته سرمايهدارى در تاريخ بشرى بدون ترديد يكى از بغرنجترين و مركبترين پديدههاست، كه شناخت و درك از آن را ماركس در ”كاپيتال“ وظيفه دورانساز خود قرار داد. ماركس به منظور توضيح و تشريح ساختار و عملكرد نظام سرمايهدارى، به نگارش يك كتب دستور عمل براى انديشه ديالكتيكى نپرداخت، بلكه اسلوب و انديشه ديالكتيكى را گام به گام و در جاى جاى پژوهش و بررسى صورتبندى اقتصادى- اجتماعى سرمايهدارى در ”كاپيتال“، و در زيربناى اقتصادى آن، بكار گرفت و آن را ترسيم نمود.
