اسرائیل با دقت تمام، الگویی کلاسیک از ایجاد ناآرامی در کرانه باختری اشغالی را دنبال میکند. تازهترین تحریکات آن شامل سلب اختیارات اداری مسجد ابراهیمی در شهر الخلیل از شهرداری فلسطینی و واگذاری آن به شورای مذهبی شهرکنشین کیریات اربع است؛ نهادی افراطی که نماینده شهرکنشینانی با گرایشهای خشنتر محسوب میشود.
شهرک کیریات اربع که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد، بهعنوان پایگاهی استراتژیک برای کنترل نظامی شدیدتر بر الخلیل عمل میکند. این شهرک به باروخ گلدشتاین، شهرکنشین آمریکایی-اسرائیلی که در فوریه ۱۹۹۴ با شلیک به نمازگزاران در مسجد ابراهیمی ۲۹ نفر را کشت، گره خورده است. در پی آن، ارتش اسرائیل ۲۵ فلسطینی دیگر را نیز در جریان اعتراضات در کرانه باختری به قتل رساند.
با این حال، کمیسیون شامگار در همان سال با تقسیم فاجعهبار مسجد ابراهیمی موافقت کرد: ۶۳ درصد برای یهودیان و تنها ۳۷ درصد برای مسلمانان. از آن زمان، محدودیتهای سرکوبگرانهای نظیر نظارت گسترده و بستن مکرر مسجد تنها برای استفاده انحصاری شهرکنشینان اعمال شده است.
تصمیم اخیر اسرائیل، که از آن بهعنوان “تاریخی و بیسابقه” یاد میشود، مسجد را بهدست نیروهایی میسپارد که درصدد تصاحب کامل آن هستند.
اما مسجد ابراهیمی تنها نماد کوچکی از واقعیتی بسیار تاریکتر استفاده اسرائیل از جنگ در غزه بهمنظور تشدید خشونت در کرانه باختری است. از دستگیری بیش از ۱۰۴۰۰ فلسطینی، تخریب اردوگاهها و مزارع، تا توسعه سریع شهرکهای غیرقانونی، هدف نهایی اسرائیل خفهکردن کامل این منطقه است.
با وجودیکه کرانه باختری مستقیماً در حمله ۷ اکتبر یا جنگ غزه دخیل نبود، اما به تمرکز اصلی سرکوب نظامی اسرائیل بدل شده است. قتل صدها فلسطینی، قطع مناطق با ایستهای بازرسی، بستن مناطق گسترده، تعلیق مجوزهای کاری، همه بخشی از نقشهای گسترده برای جداسازی، انحصار و در نهایت، الحاق کرانه باختری است.
دیدگاهتان را بنویسید