ایالات متحده بار دیگر کارزار خود را برای معرفی ونزوئلا به عنوان یک «نارکو-دولت» آغاز کرده و رهبران عالیرتبه این کشور را به قاچاق مواد مخدر متهم میکند. این روایت ساختگی که در دوران ترامپ شدت گرفت، ابزاری سیاسی برای توجیه طرحی قدیمی است: سرنگونی دولت و تسلط بر منابع عظیم نفت و مواد معدنی ونزوئلا.
نگاهی دقیقتر نشان میدهد که بر خلاف ادعاهای واشنگتن، ونزوئلا سالهاست با ابزارهای داخلی خود علیه تجارت مواد مخدر اقدام کرده است. نقطه عطف این روند سال ۲۰۰۵ ، زمانی که هوگو چاوز، رئیسجمهور وقت، اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA) را به دلیل جاسوسی اخراج کرد و تأکید نمود کشورش مستقل به مقابله ادامه خواهد داد، بود. از آن زمان، دولت ونزوئلا از طریق سازمان ملی مبارزه با مواد مخدر (ONA) و نیروهای مسلح بولیواری (FANB) عملیات گستردهای انجام داده و بنا به آمار رسمی، تنها در سال ۲۰۱۵ بیش از ۶۵ تن مواد مخدر توقیف شده است.
با وجود این تلاشها، آمریکا ونزوئلا را «مسیر ترانزیت» معرفی میکند، در حالی که موقعیت جغرافیایی این کشور در همسایگی کلمبیا ــ بزرگترین تولیدکننده کوکائین جهان و میزبان پایگاههای متعدد آمریکا ــ عامل اصلی این وضعیت است، نه همدستی دولت کاراکاس. تحقیقات مستقل نیز نشان داده است که حتی پس از دههها «جنگ با مواد مخدر»، کارتلهای بزرگ همچنان آزادانه در خاک آمریکا فعالیت میکنند.
ناوهای جنگی آمریکا در دریای کارائیب مستقر شدند تا تهدید نظامی را تقویت کنند.
رهبران منطقه از مکزیک تا کلمبیا این تحرکات را رد کرده و آن را تجاوز به حاکمیت آمریکای لاتین دانستهاند. در پاسخ، دولت ونزوئلا میلیونها نیروی شبهنظامی مردمی را بسیج کرده تا از استقلال کشور دفاع کنند. متاسفانه دولت با اجرای برنامه های نئولیبرالیستی و سیاستهای انحصارطلبانه و ضددموکراتیک پایگاه توده ای خود را در مقابل حمله احتمالی امپریالیسم بسیار ضعیف کرد.
دیدگاهتان را بنویسید