🧩🔥 در سنت کلاسیک حزب توده ایران، نبرد دموکراتیک و نبرد سوسیالیستی، دو حلقه از یک زنجیر بودند: مبارزه برای آزادیهای سیاسی، تنها زمانی رهاییبخش است که در راستای نبرد طبقاتی و رهایی کارگران قرار گیرد. اما رهبری کنونی حزب با جداسازی این دو عرصه، مبارزه دموکراتیک را برتر و مقدم بر نبرد طبقاتی معرفی میکند. نتیجه این گسست، چیزی جز بازتولید اصلاحطلبی بورژوایی نیست.
✊📢 امروز تجربه جنبش کارگری ایران نشان میدهد که مطالبات دموکراتیک — آزادی تشکل، آزادی اعتصاب، حق تجمع — بدون پیوند با مبارزه طبقاتی، نمیتوانند نیروی بسیجکننده داشته باشند. شعارهای «لغو خصوصیسازی»، «برچیدن نظام پیمانکاری» و «افزایش دستمزد متناسب با تورم»، دقیقاً در نقطه اتصال مبارزه دموکراتیک و طبقاتی قرار دارند.
⚠️🏛️ اما جدا کردن این دو عرصه، مبارزه آزادیخواهانه را به یک پروژه خنثی سیاسی تبدیل میکند؛ پروژهای که بورژوازی میتواند از آن برای بازسازی خود استفاده کند.
📘🕊️ جوانشیر در «سیمای مردمی حزب» هشدار داده بود که جدایی این دو وظیفه، انقلاب را از سطح طبقاتی به سطح بورژوایی میکشاند. و نکته اینجاست که این انحراف جدید نیست؛ از دوره رفیق خاوری آغاز شد و امروز تنها کاملتر شده است.
📜🔍 رهبری کنونی حزب، با اولویت دادن به «آزادیهای سیاسی» بدون پیوند با طبقۀ کارگر، در عمل مبارزه برای سوسیالیسم را به تعویق میاندازد. در این نگاه، گویا باید صبر کرد تا «دموکراسی» بیاید، سپس مبارزه طبقاتی آغاز شود!
🚩⚒️ اما مارکسیسم میگوید: دموکراسی واقعی، محصول مبارزه طبقاتی است، نه پیششرط آن.
🔗🌹 بنابراین راه خروج از بحران کنونی، بازپیوند دادن نبرد دموکراتیک با نبرد سوسیالیستی است؛ همان پیوندی که تاریخ و تجربه جنبش کارگری آن را ثابت کردهاند.
دیدگاهتان را بنویسید