گرانی کالاهای خوراکی، تورم فزاینده، و بحران اقتصادی فرارسیدن نوروز را برای کارگران و رنجبران پر از غم و نگرانی و روزهایشان را تیره و تاریک کردهاست. این بحران تنها ریشه در تحریمهای غیرانسانی امپریالیسم امریکا ندارد، بلکه برایند ساختار اقتصادی سرمایه داری است که در آن دارایی در دستان اندکی است که تودهها را در گرسنگی و زیر ستم نگه میدارند.
افزایش سرسامآور بهای کالاهای خوراکی مانند خشکبار، حبوبات، و چای، که حتا از طلا نیز گرانتر شدهاند، نشاندهندهی بحران ژرف زندگی است که کارگران و رنجبران با آن روبرو هستند. این گرانیها برایند سیاستهای نئولیبرالیستی است که در آن دولت به جای برنامهریزی در صنعت تولیدی و بازرسی بازار، به واردات و آزادسازی بهای کالاها روی آوردهاست. این سیاستها در خدمت منافع سرمایهداران بزرگ است، ولی هزینههای آن بر دوش طبقهی کارگر و رنجبران گذاشته میشود.
وزیر جهاد کشاورزی با درستانگاری (توجیه) گرانیها آن را با بیشرمی «طبیعی» خواند. این سخن نشان از نداشتن برنامه و نگرانی برای دشوار شدن زندگی تودهها دارد. این رویکرد نشاندهندهی این است که دولت نه تنها توان حل چالش را ندارد، بلکه خود آفریننده این دشواریها است. افزایش بهای کالاهای بنیانی ریشه در تصمیمهای اقتصادی دارد که در خدمت منافع اندکی و بر زیان تودهها گرفته میشود.
انبار کردن کالاها (احتکار) و دزدی در بازار فروش کالاهای خوراکی، که به افزایش بهاها دامن میزند، بخشی از فرآیند انباشت سرمایه در نظام سرمایهداری است. در این نظام، سودجویی و انباشت پول حتا به بهای گرسنگی تودههای میلیونی روا است. این رفتارها برایند منطقی نظامی است که در آن انسانها و طبیعت ابزاری برای سودورزی میشوند. انبارکنندگان و سودجویان، که با افزایش ساختگی بهای کالاهای روزانه مردم به پولهای کلان دست مییابند، در واقع از بحرانهای اقتصادی به سود خود بهرهجویی میکنند.
دیدگاهتان را بنویسید