در سال 2016، در مبارزه علیه قانون کار، گروهی از افراد که از تظاهرات معمول خسته شده بودند، به اشکال جدیدی از راهپیمایی پیوستند. در این زمان، شکلی از جنبش ضد سرمایهداری پراکنده شکل گرفت و گروههایی مانند «نویت دبوت» که نه تنها جوانان را جذب میکرد، بلکه بخشی از کارگران و اتحادیهها را نیز بهسوی خود کشاند.
اما در 2018، در طول مبارزه برای راهآهن، بوروکراسی اتحادیه مجبور شد روش خود را تغییر دهد و تقویم «اعتصابات مهرهای» را پیشنهاد کند، که در نهایت استراتژی شکستخوردهای شد. انفجار خشم جلیقه زردها نیز بخشهای حاشیهای و کمتر اتحادیهای از کارگران را به حرکت درآورد و آنان با استفاده از اشغال دوربرگردانها و شورشها به میدان آمدند. علیرغم نبود ساختار و استراتژی، این شورش باعث شد دولت متزلزل شود و مقاومت بیشتری در برابر سرکوب نشان دهد، هرچند که پس از چند ماه خود را خسته کرد. این وضعیت ذهنی اما تأثیر زیادی بر بخشهای متمرکزتر طبقه کارگر همانطور که در مبارزه علیه سیستم بازنشستگی جدید در 2019 مشاهده شد گذاشت. اعتصابکنندگان RATP حتی موفق شدند آتشبس کریسمس که رهبران اتحادیه میخواستند تحمیل کنند، را رد کنند و این اعتراضات بهطور مشترک با کارگران راهآهن ادامه یافت.
همچنین، کووید که نقش حیاتی کارگران در جامعه را برجسته کرد، این چرخه را موقتا متوقف کرد، اما به سرعت بخشهای دیگر را به جنبش آورد. در صنایع هوانوردی و خودروسازی، بسیاری از کارخانهها بهطور موقت فعالیتهای غیرضروری را متوقف کردند و علیه اخراجها مبارزه کردند. از سال 2021 به بعد، تورم موجی از اعتصابات را در شرکتهایی به راه انداخت که قبلا عادت به این شیوه مبارزه نداشتند. اعتصاب پالایشگاههای ملی در اکتبر 2022 بهویژه در مورد دستمزدها، دولت را به چالش کشید و چشمانداز یک جنبش عمومی برای دستمزدها را ایجاد کرد. در نهایت، این «همه با هم» تا ژانویه 2023 شکل گرفت، نه حول دستمزدها، بلکه بهویژه در مبارزه علیه اصلاحات بازنشستگی.
دیدگاهتان را بنویسید