پس از ۴۴ سال از زمانی که حزب توده ی ایران گفته بود که ایران فاقد پایه واقعی تولید صنعتی است، در بر همان پاشنه می گردد.
عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، محسن رضایی علت صنعتی نشدن ایران را تحلیل می کند.
“ما صنایع زیادی داریم، اما صنعتی نشدیم. ما در یک بخش در حال صنعتیشدن هستیم که همان صنایع نظامی است. اما در کشاورزی و خدمات و دیگر موارد صنعتی نشدیم.”
او گفت: “ما صنایع و کارخانه داریم و در کمیت، بیشتر از کشورهای دیگر. اما این بخشها مثل یک جنگل بدون ارتباط باهم مرتب پروژه اجرا میکنند. نزدیک به پنج هزار پروژه نیمهتمام داریم، اما این تلاشها که باید با یک متدولوژی تبدیل به زنجیرههای ارزش کند، وجود ندارد. “
حرفهای رضایی در مورد پیشرفت صنعت نظامی که بورژوازی قدرتمند نظامی را آفریده است نشان می دهد که درآمد هنگفت نفت می توانست در راه صنعتی شدن کشور خرج شود. ولی بورژوازی انگلی و روبنای دینی آن ترجیح دادند که پولهای هنگفت را خرج صنعت نظامی کنند و نه صنعت تولیدی گسترده. این نشان می دهد که بورژوازی انگلی هیچ وقت هیچ برنامه و یا خواستی در باره صنعتی کردن کشور نداشته است. لازم به یادآوری است که داشتن یک صنعت تولیدی قوی داخلی از پیش شرطهای مهم استقلال است. منتها برای انجام اینکار باید یک برنامه ملی و دموکراتیک داشت که به رشد کیفی و کمی طبقه کارگر کمک کند و با آزادی سندیکایی شوق شرکت در روند تولید را برای رسیدن به استقلال میهن را برانگیزد.
ولی جمهوری اسلامی سرمایه داری- دینی درست برعکس آن عمل کرده است. با پیاده کردن نئولیبرلیسم این رژیم صنعت دولتی را به بخش خصوصی سپرد تا کارگران آن را اخراج کند و پس از دوشیدن منابع پولی و ارزی آن کارخانه را ببندد.
دیدگاهتان را بنویسید