در نقش مدیر کل آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA)، رافائل گروسی بهعنوان مجری منافع آمریکا و رژیم اسرائیل ظاهر شد و استقلال این نهاد را زیر سؤال برد. در حالی که خود آژانس تأیید کرده بود جمهوری اسلامی هیچ برنامه تسلیحات هستهای ندارد، گروسی با اتکا به گزارشهای ساختگی اسرائیل، زمینه تصویب قطعنامهای را فراهم کرد که عملاً پیشزمینهای برای جنگ بود.
گروسی بر اساس اطلاعاتی که از سازمان موساد و مجاهدین دریافت کرده بود، تحقیقاتی علیه جمهوری اسلامی آغاز کرد که به ادعای کشف ذرات اورانیوم در سه سایت منجر شد؛ اما هرگز توضیح نداد چگونه میتوان مطمئن بود این ذرات توسط خود موساد در آن محلها قرار نگرفتهاند.
این در حالی بود که اسرائیل خود یک قدرت هستهای اعلامنشده است و از نظر آژانس باید تحت نظارتهای مشابه قرار میگرفت، اما گروسی بهطور آشکار از پیگیری این مسئله خودداری کرد.
در ۱۲ ژوئن، تنها با رأی ۱۹ کشور از ۳۵ عضو شورای حکام، جمهوری اسلامی بهعنوان ناقض تعهدات شناخته شد. آمریکا تا دو روز پیش از رأیگیری، در حال فشار به کشورها برای رأی مثبت یا ممتنع بود. در همین حال، اسرائیل تسلیحات خود را آماده حمله به ایران میکرد، حملهای که همان شب آغاز شد.
در ۲۰ ژوئن، جمهوری اسلامی شکایت رسمی علیه گروسی بهدلیل جانبداریاش، سکوت در برابر تهدیدهای اسرائیل و تمرکز یکطرفه بر ایران به سازمان ملل ارائه داد. این در حالی بود که مدیران پیشین آژانس مانند محمد البرادعی، بهرغم فشارهای سیاسی، از ورود به بازی جنگافروزان خودداری کردند و بهدلیل حقیقتگویی، برنده جایزه نوبل صلح شدند.
گروسی، بهجای حفاظت از صلح، به ابزاری برای جنگ بدل شد. او باید از سمت خود استعفا دهد و نامزدی برای دبیرکلی سازمان ملل را نیز پیش از آنکه جهان را بیش از این به سمت فاجعهای هستهای سوق دهد، پس بگیرد.
دیدگاهتان را بنویسید