نه یک پِنی، نه یک سلاح، نه یک جان برای جنگ.
یک برنامهی عظیم تسلیحاتی در جریان است و طبقهی کارگر باید بهای سلاحها و جنگهای حاکمان را از طریق مالیات، کاهش خدمات اجتماعی، افت سطح زندگی و حتی با خون و رنج خود. نظم جهانیِ پس از جنگ جهانی دوم از نظر سیاسی، مالی و نظامی در حال فروپاشی است بپردازد. ما با بحرانهای متعددی روبهرو هستیم: بحرانی عمیق در خودِ سرمایهداری که آیندهی بشریت را تهدید میکند، فروپاشیِ زیستمحیطی که در آستانهی وقوع است و خطر فزایندهی جنگ جهانی و حتی جنگ هستهای. اینها مشکلات تازهای نیستند، اما ریاستجمهوری دوم ترامپ و رشد راست افراطی در اروپا همه را شتاب بخشیده است.
به همین دلیل، فعالان، اتحادیههای کارگری و دموکراتهای سراسر اروپا برای اتحاد علیه جنگ و هزینههای نظامی و برای ردِ خواست دولتهای اروپایی که از مردم میخواهند سیاستهای ویرانگرشان را به نام «وحدت ملی» بپذیرند، فراخوان دادهاند. اما این میهنپرستیِ دروغین است؛ این جنگها جنگهای ما نیستند، ما نه هزینهشان را میپردازیم و نه در این جنگها حاضریم بمیریم.
آناتول فرانس، نویسندهی فرانسوی، در زمان جنگ جهانی اول گفته بود: «فکر می کنید برای وطن میمیرید، اما در واقع برای سرمایهداران میمیرید.» میلیونها نفر در آن زمان جان دادند و اگر جلوِ این جنگافروزی و مسابقهی تسلیحاتی را نگیریم، دوباره همان فاجعه تکرار خواهد شد. اکنون طبقهی حاکم اروپا در جنگ اوکراین نقش دارد و از نسلکشی اسرائیل علیه مردم فلسطین حمایت میکند. در این میان، شرکتهای اسلحهسازی و سودجویان از منابع اوکراین و فلسطین، برندگان اصلی جنگطلبی سیاستمداران اروپاییاند، در حالیکه میلیونها انسان کشته و زخمی شدهاند.
ما میگوییم نه به جنگ، نه به حمله به رفاه اجتماعی، نه به بودجههای نظامی و نه به جنگطلبان. ما صلح و عدالت میخواهیم، نه نابودی و استثمار.
دیدگاهتان را بنویسید