استالین
آزادی واقعی تنها در جایی وجود دارد که استثمار از بین رفته باشد، جایی که ظلم و ستم انسانها به انسانهای دیگر وجود نداشته باشد، جایی که بیکاری و فقر نباشد، جایی که انسان از ترس این که ممکن است فردا شغل، خانه و نان خود را از دست بدهد، نلرزد.
در سرمایهداری هیچ “آزادی” واقعی برای طبقات استثمارشده وجود ندارد، چرا که مکانها، چاپخانهها، انبارهای کاغذ و غیره که برای استفاده از “آزادیها” ضروری هستند، امتیاز استثمارگران است. در سرمایهداری هیچ مشارکت واقعی طبقات استثمارشده در اداره کشور وجود ندارد، حتی اگر دموکراسیهای بسیار دموکراتیک هم برقرار باشد، چرا که در شرایط سرمایهداری، حکومتها نه توسط مردم، بلکه توسط خانوادههای روتشیلد و استینس، راکفلرها و مورگانها تعیین میشود.
دموکراسی در سرمایهداری دموکراسی بورژوایی است، دموکراسی اقلیتی استثمارگر که بر اساس محدود کردن حقوق اکثریت استثمارشده است و علیه آن اکثریت حرکت میکند.
دیدگاهتان را بنویسید