🌪️
🌑 خیزش دوباره راست افراطی در منطقه
در سالهای اخیر موج تازهای از راستافراطی در آمریکای لاتین سربرآورده؛ موجی خشمگین که از آرژانتین تا شیلی و از برزیل تا پرو صحنه سیاسی را زیر سیطره خود گرفته است. ریشههای این بازگشت خشن در الیگارشیهای قدیمی، میراث استعماری و سنت ضدکمونیستی جنگ سرد قرار دارد. رهبرانی چون بولسونارو، میلِی و کاست با ترکیبی از پوپولیسم ضدچپ، ناسیونالیسم افراطی و اقتصاد لیبرتارینی، نظم اجتماعی را بر محور بازار آزاد + سرکوب شدید بازتعریف میکنند.
💔 بحران چپ: ضعف در نظریه، سازمان و استراتژی
واقعیت تلخ این موج، نه صرفاً قدرت راست، بلکه ضعف استراتژیک چپ است. جنبشهای مترقی که روزی «موج صورتی» را ساختند، امروز با پراکندگی، بحران نظری و ناتوانی در بسیج مردم روبهرو هستند. در شیلی با وجود رأیآوری اولیه نامزد کمونیست، مجموع آرای راست افراطی به سطحی رسیده که میتواند قدرت را از آن خود کند.
در پرو و کلمبیا نیز احتمال پیشروی راست افراطی در انتخابات پیشرو جدی است.
حتی در برزیل— با تمام محبوبیت لولا—راست افراطی کنترل مجلس و سنا را تقویت کرده و همچنان فعال و قدرتمند پیش میرود.
😞⚡راست سازمان دارد، چپ تردید
در حالی که چپ نه اتحاد پایدار میسازد و نه برنامهای روشن ارائه میدهد، راست افراطی با سه ابزار کلیدی پیشروی کرده است
:🟥 ضدکمونیسم
🟦 نئولیبرالیسمِ افراطی
🟩 جنگ فرهنگی
این سهگانه توانسته بخشهای بزرگی از طبقات متوسط و حتی کارگری را به سمت خود بکشاند. در مقابل، اتحادیههای کارگری تضعیف شدهاند، جنبشهای اجتماعی پراکندهاند و نیروهای چپ میان ائتلاف با راست میانه یا ساختن جبهه مردمی واقعی مردد ماندهاند. این تردید، میدان را برای راست افراطی باز گذاشته است.
🌅 زمانی برای بازسازی چپ
بازگشت چپ تنها زمانی ممکن است که جرأت رؤیاسازی، سازماندهی و ساختن یک افق اجتماعی نو را دوباره به دست آورد. 🌱✨
دیدگاهتان را بنویسید