☢️
🌍نظامی‌گری و مسابقه تسلیحاتی روزبه‌روز گسترده‌تر می‌شود. سیاستمداران دیگر کمتر از دیپلماسی سخن می‌گویند. اما دلیل این وضعیت، شرور بودن برخی رهبران نیست؛ مسئله منافع دولت‌ها و نخبگان حاکم است که با دگرگونی جهان، دگرگون می‌شود.
🕊️ رسانه‌ها جهان را نبردی میان خوب‌ها و بدها نشان می‌دهند: دموکراسی‌های به رهبری آمریکا در برابر حکومت‌های خودکامه به رهبری روسیه و چین. بر این پایه، تسلیح برای جنگ «طبیعی» می‌نماید، زیرا طرف مقابل از پیش شرور تعریف شده است.
📜 دستاوردهای تاریخی محدودکننده حق جنگ، هنگامی به دست آمد که مردم از جنگ به‌شدت خسته بودند. صلح وستفالی اصل حاکمیت ملی را آورد؛ پس از جنگ اول جامعه ملل و پس از جنگ دوم سازمان ملل، با اصل حل‌وفصل مسالمت‌آمیز مناقشات و برابری حقوق کشورها تأسیس شد.
⚖️ افول اصول سازمان ملل با فروپاشی شوروی و تبدیل آمریکا به تنها ابرقدرت جهان سرعت گرفت. غرب دیگر نیازی به قواعد محدودکننده زور نمی‌دید و زور را با استدلال اخلاقی توجیه می‌کرد؛ حتی حمله نظامی به کشوری که جایگاه آمریکا را به چالش بکشد.
🌐 اما این پیش‌شرط‌ها فروپاشیده‌اند. اکنون چین در تولید و فناوری به آمریکا رسیده است. بسیاری از کشورها به‌جای دلار از ارز ملی خود استفاده می‌کنند و بریکس سیستم پرداخت مستقل می‌سازد.
برای تغییر این روند باید بر روایت خوب‌ها و بدها غلبه کنیم. این پوتینیست بودن نیست؛ سیاست امنیتی باید بر تحلیل واقعی منافع و توانایی بازیگران استوار باشد، نه بر پیش‌داوری.
🕊️ شرایط خطرناک است. جنگ علیه ایران و جنگ اوکراین ظرفیت تبدیل به جنگ هسته‌ای و جهانی را دارند. باید برای کاهش خطر جنگ هسته‌ای تلاش کنیم و بر آمریکا و متحدانش فشار آوریم تا با ایران توافق صلح حاصل شود. برای صلح اوکراین مذاکره لازم است و اوکراین باید در همسایگی مسالمت‌آمیز با روسیه زندگی کند. زندگی مسالمت‌آمیز گفت‌وگو می‌خواهد، نه تسلیح.
دیدگاهتان را بنویسید