💶 Jan Oberg
کنفرانس امنیتی مونیخ (MSC) دیگر محلی برای گفتگوی واقعی نیست. هزینه آن ۷ میلیون یورو از دولت آلمان، ۱۰ میلیون عمدتاً از صنایع دفاعی تأمین میشود. وقتی صنایع تسلیحاتی تأمینکننده اصلی هستند، راههای صلح و دیپلماسی بسته و تعریف امنیت به سمت نظامیگری متمایل میشود.
🗣️ گفتگو درباره جهان، نه با جهان
در پنلهای مونیخ، روسها درباره روسیه حرف نمیزنند، پژوهشگران صلح درباره صلح نه و کشورهای جنوب جهانی درباره خودشان نه. پنلها با مقامات غربی و ژنرالها پر شدهاند که فرضیات حاکم را تقویت میکنند. این همخوابگی نخبگان، نتیجهای جز جهانبینی بسته ندارد.
💣 تنها نسخه: سلاح بیشتر
نسخه کنفرانس برای هر بحرانی یکی است: سلاح بیشتر، بازدارندگی قویتر. منطق اینجا باطل است: ناامنی با تسلیحات پاسخ داده میشود که خود ناامنی بیشتری تولید میکند. جهان هرگز به اندازه امروز خرج تسلیحات نکرده، اما خطر جنگ بزرگ بیشتر شده است.
🔇 از گفتگو تا تثبیت روایت
از ۲۰۱۴، درهای مونیخ به روی گفتگو با روسیه بسته شده است. پنلها درباره روسیه کاملاً از دریچه تهدید غربی قاب گرفته میشوند.
🕊️ غایب بزرگ: کنفرانس جهانی صلح
هیچ مجمع سطحبالای معادلی برای صلح وجود ندارد. هیچ گردهمایی سالانهای نیست که پژوهشگران صلح، میانجیگران و جامعه مدنی در آن رویکردهای غیرنظامی به امنیت را بررسی کنند. هیچ پلتفرم ۲۰ میلیون یورویی برای دیپلماسی و صلحسازی وجود ندارد.
⚠️ درک مونیخ برای آنچه شده است
MSC به بسته امنیتی ؛ جایی که منافع نخبگان همگرا میشود و مرزهای گفتمان مدیریت میشود تبدیل شده. تا زمانی که کنفرانس جهانی صلحی با مقیاس مونیخ تشکیل نشود، خطرات جنگ باقی خواهد ماند.
✍️ کنفرانسی که ماریا کورینا ماچادو را درباره ونزوئلا، لیندسی گراهام (سرهنگ بازنشسته پنتاگون) را درباره روسیه و تونی بلر را درباره صلح دعوت میکند، خلعسلاح فکری و اخلاقی غرب در حال افول را مستند میکند.
دیدگاهتان را بنویسید