کره‌جنوبی، دوزخ رنج‌بران و بهشت بهره‌کشان! (بخش دوم)

 
image_printچاپ

بخوانید: کره‌جنوبی، دوزخ رنج‌بران و بهشت بهره‌کشان! (بخش نخست)

مقاله ۴۴/۱۴۰۲
۳۰ بهمن ۱۴۰۲، ۱۹ فوریه ۲۰۲۴

بهره کشی ددمنشانه کارگران مهاجر  

کره‌جنوبی زمانی خود نیروی کار به دیگر کشورهای آسیایی، از میان آن‌ها ایران می‌فرستاد و از دهه ۱۹۶۰ معدن‌چیان و پرستاران را به المان می‌فرستاد. ولی از دهه ۱۹۹۰، پس از یک دوره رشد اقتصادی، نیروی کار کره‌ای شوری برای کارهای سخت و خطرناک نداشت. میانگین فرزندزایی زنان کره‌جنوبی هم اکنون ۰.۷۸ است – پایین ترین نرخ در هم سنجی با کشورهای بزرگ و بسیار پایین تر از ۲.۱ کودک که کشور به آن نیاز دارد. کارشناسان نیروی کار می‌گویند که نیروی کار از  ۳۶ میلیون تن امروز به ۲۴  میلیون تن تا سال ۲۰۵۰ کاهش می‌یابد.

برای همین، دولت برای چاره جویی، نگاه به برون از مرزها انداخت.  برای دهه‌ها، کره‌جنوبی در برابر پذیرش کارگران مهاجران ایستادگی می‌کرد، ولی کم‌بود نیروی کار آن‌ را وادار کرد که کارگران مهاجر را بپذیرد.

کارگر مهاجرپذیری در سال ۱۹۹۴  با ۲۰۰۰۰ کارگر مهاجر راه‌اندازی شد. این کارگران برای آمدن به کره‌جنوبی، به میانجی‌گران پول بسیار دادند و به آن‌ها بده‌کار شدند. و از ان‌جایی که کارگران هم چون “کاراموزان صنعتی” طبقه‌بندی می‌شدند، زیر پوشش قانون کار نبودند و بیش‌تر آن‌ها ساعت‌های دراز در شرایط خطرناک با نیمی از دست‌مزدی که کره جنوبی‌ها دریافت می‌کردند، کار می‌کردند.

در سال ۲۰۰۴، دولت لیبرال، EPS را جای‌گزین برنامه گذشته کرد. با دور زدن میانجی‌گران، دولت با هم کاری ۱۶ کشور آسیایی کارگران را با قراردادهای یک ساله پس از ازمون زبان پایه کره‌ای و آزمایش پزشکی به کارخانه‌هایی که نیاز به کارگر داشتند می‌فرستاد. بر پایه این برنامه کارگران مهاجران زیر پوشش قانون کار بودند، ولی از روزی که دولت‌های محافظه‌کار سر کار آمده‌اند به خشنودی کارفرمایان و براوردن نیازهای آن‌ها پرداختند و شرایط کاری کارگران مهاجر دوباره ددمنشانه شد.

کارگران مهاجر در اتاق‌هایی زندگی می‌کنند که برای دراز کشیدن کوچک است. هم اکنون بیش از نیم میلیون مهاجر در شرایط کاری بسیار غیرانسانی کار می‌کنند و از آن‌ها بهره‌کشی ددمنشانه می‌شود. بنگلادش، کامبوج، نپال، فیلیپین و اندونزی بیش‌ترین مهاجر را به کره‌جنوبی می‌فرستند. بیش‌تر این کارگران در تولید کار می‌کنند، جایی که کم‌بود نیروی کار بیش‌تر است. بخش تولیدی کره‌جنوبی تا سال ۲۰۳۰  به ۳۰۰ هزار کارگر دیگر نیاز دارد.

آموزش‌دیدگان دانشگاهی کشورهای تنگ‌دست جنوب آسیا برای کار به کره‌جنوبی می آیند. این کارشانسان در کره‌جنوبی به کارگری می پردازند. برخی از آن‌ها در کارخانه‌های ماشین الات کشاورزی، شش روز در هفته، ۱۲ ساعت روزانه کار می‌کنند. چون روادید کاری آن‌ها به کارفرما وابسته هست، ان‌ها شرایط کاری بد را می‌پذیرند و پس از اندکی به بیماری‌های گوناگون دچار می‌شوند.

دولت محافظه کار کنونی دوره آزمایشی کارگران مهاجر را از یک سال به سه سال افزایش داد. این دگرگونی به کارفرمایان کمک کرد تا کارگران را برای زمان درازی برای بهره کشی بیش‌تر پیش خود نگه دارند، زیرا روادید ان‌ها به کار گره خورده است، و جابجایی دشوارتر شد. وزارت کار و مهاجرت می‌گویند: روادید کار (EPS) را برای مهاجرانی تهیه می‌کند که در بخش‌هایی که کم‌بود نیروی کار دارند کار می‌کنند. بر پایه قانون ان‌ها باید در همان جا کار کنند و بمانند.

کارفرمایان بر این کارگران فرمان‌روایی خدایی دارند. کارگران مهاجر تنها زمانی می توانند کار دیگری بگیرند که کارفرمایان انها را از قراردادهای خود ازاد کنند – چیزی که این شرکت‌ها از انجام آن خودداری می‌کنند. هیچ قانونی برای پشتیبانی از کارگران مهاجر نیست. کارفرمایان مانند یک برده‌دار کارگران مهاجر را گروگان می‌گیرند. کارگران مهاجر نمی‌توانند از روستاهایی، که در آن کم‌بود نیروی کار بیش‌تر است، و کار آن دشوار است به جای دیگر برای کار کردن بروند.

کارشناسان می‌گویند که بدرفتاری کارفرمایان، دست‌مزدهای پرداخت نشده، هوای آلوده را باید به بهره‌کشی کارگران مهاجر افزود.

Ansung Industrial، شرکت تراکتورسازی، که ستایش دولت را هم به دست اورد، به کارگران مهاجری که همه ی روزهای هفته کار می‌کنند و اضافه کاری را می پذیرند تا ۲۵۰۰ دلار در ماه دست‌مزد می‌دهد که بیش از ده برابر دست‌مزدی است که این کارگران می‌توانند در کشور خود به دست آورند. ولی این کارگران در ایستگاه کاری خود با دود، مه گرد و غبار فلزی که بینی را نیش می‌زند روبرو هستند و نه تنها دست‌گاه هواه‌کشی نیست، بل‌که کارفرما به دادن یک ماسک کتانی به کارگران بسنده کرده‌است. کارگران می‌گویند که همیشه بو و مزه ی فلز و رنگ را در بینی و دهان خود احساس می‌کنند. کارگران برای رفتن به پزشک باید از زمان آزاد کم خود سود جویند. برخی‌ها دچار بیماری‌های شش و بینی شده‌اند که به گفته پزشک ریشه آن را باید در الاینده های صنعتی جست‌وجو کرد.

کارگران هزینه آزمایش های پزشکی را خود پرداخت می‌کنند. دردناک تر از هر چیزی این است که برخی از این کارگران همه‌ی دست‌مزد ماهانه خود را برای آزمایش هزینه کردند. در ژانویه ۲۰۲۲، برخی از کارگران با کمک سفارت بنگلادش، برای پرداخت هزینه های پزشکی از سوی شرکت تلاش کردند. شرکت انسونگ در پاسخ گفت که همه کارگران ان با دستگاه تنفس صنعتی کار می‌کنند و بیماری بیماران ریشه در فراموشی کارگران در کاربرد آن دارد.

زمانی که اژانس کارگران پس از چند ماه گلایه کارگران، از Ansung Industrial دیدن و بازرسی کرد، کارخانه بازسازی شده بود و کارهای خطرناک – مواد شیمیایی، گرد و غبار- گذشته به شرکت دیگری برون سپاری شده بود. خوش‌بختانه، یک سال پیش از ان، یک کارگر بنگلادشی یک نمونه کوچک از گرد و غبار صنعتی را از ایست‌گاه کاری خود گرداوری کرد و به یک پزشک داد. بررسی ازمایش‌گاهی از پودری که او داد با نمونه‌برداری از بافت شش نشان داد که هر دو به گرد و غبار سیلیس، یک آلاینده سرطان زا آغشته بود.

داده‌های دولتی نشان می‌دهد که کارگران مهاجر ده درصد از نیروی کار تولیدی در سال ۲۰۲۱ بودند، ولی بیست درصد از ۱۸۴ مرگ و میر در سر کار از کارگران مهاجر بودند. در باره نرخ بالاتر مرگ و میر، وزارت کار گفت که کارگران مهاجر در شرکت‌های تولیدی کوچک‌تر که خطرناک‌تر هستند کار می‌کنند که دشواری‌های زبانی و نداشتن تجربه مایه مرگ آن‌ها در سر کار می‌شود.

بیشتر کارگران مهاجر که بدون دلیل آشکاری می‌میرند، به تندی سوزانده می‌شوند تا خاکستر انها به کشورشان فرستاده شود. در دسامبر ۲۰۲۰، تن بی‌جان یک کارگر جوان کامبوجی در خواب‌گاهی در پوچئون در شمال سئول پیدا شد. یک گروه که برای حقوق کارگران مهاجر سازمان‌دهی شده‌اند، کشت‌زاری را که او در ان درگذشت، پیدا کردند. کالبد شکافی نشان داد که مرگ او به دلیل یخ زدگی بود که مایه پارگی ناگهانی رگ های خونی شد. دولت پس از مرگ او گفت که دلیل مرگ او نداشتن گرما و سرمای تلخ بود. او در اتاقی چرکین و آلوده با پنجره‌های شکسته زندگی می‌کرد. یاداوری شود که زمستان‌ها هوای سئول به زیر منهای ۱۵ می‌رسد. برخی از کارگران که در آن کشت‌زار کاهو کار می‌کردند می‌گویند که هنگام نفهمیدن دستور کارفرما به زبان کره‌ای، او آن‌ها را با شلنگ اب‌یاری کتک می‌زد.

هواداران حقوق کارگران مهاجر می‌گویند که بسیاری از  کارگران بی‌سر و صدا از بیماری‌های گوناگون سر کار می‌میرند، و دلیل مرگ انها به سادگی “ناشناخته” نوشته می‌شود.

آمار مرگ ناگهانی سر کار در میان مردم کره‌جنوبی که با مرگ  ۱۹۴۲ کارگر در سال ۲۰۲۱ گرداوری شده‌است، نشان داد که ۶۳ درصد آن ها با بیماری هایی در پیوند با شرایط کاری بوده‌است. ولی همین آمار پس از بررسی مرگ ۱۳۸ کارگر مهاجر می‌گوید که، ۲۰ درصد این مرگ‌ها در پیوند با شرایط کاری بد بوده‌است. اندیش‌کده دولتی بهداشت و امور اجتماعی کره سال گذشته به این نتیجه رسید که این ناسازگاری آمار نشان می‌دهد که بیماری در میان کارگران مهاجر از سوی کارفرمایان گزارش نشده‌است.

داده‌های گرد اوری شده از سوی سفارت تایلند در باره ی مرگ و میر کارگران تایلندی در کره‌جنوبی نشان می‌دهد که بسیاری از آن‌ها به بیماری‌های گوناگون در سرکار خود دچار شده بودند که هرگز از سوی کارشناسان دولتی کره‌جنوبی بررسی نشده بود. ۴۰ درصد از مرگ و میر ۵۳۳  کارگر از سال ۲۰۱۷  تا ۲۰۲۱  ” ناشناخته” خوانده شد. این درصد برای کره ای ها ۶.۵ درصد بود.

هواداران حقوق کارگران مهاجر می‌گویند که این کارگران مهاجر همه جوان و تندرست هستند و پیش از آمدن و پس از آمدن به کره‌جنوبی آزمایش پزشکی می‌شوند. این که  پس از چند ماه و یا سال کار در کره به ناگهان به دلیل‌های “ناشناخته” می‌میرند پرسش برانگیز هست.

با این همه، کارگران مهاجر دوست دارند که در کره بمانند، زیرا شرایط کاری و دست‌مزد در بنگلادش، تایلند و اندونزی  بسیار بدتر است و مرگ یک کارگر در این کشورها یک فرایند بسیار دردناک است.

ایستادگی طبقه کارگر

پیش‌نهاد افزایش ساعت کار هفتگی واکنش جوانان، اتحادیه‌ها و سیاست‌مداران مخالف را برانگیخت و دولت ناگزیر به پس گرفتن برنامه خود در این باره شد. سخن‌گوی حزب دموکرات، دولت یون را “بی‌شرمانه” خواند و گفت که کشور دارد به “تاریخ دوزخ کار” برگشت می‌کند.

بورژوازی کره‌جنوبی با نسخه‌برداری از بورژوازی ژاپن، در به جا انداختن فرهنگ کاری سخت و توان‌فرسا در میان مردم پیروز شد. نسل پیشین مُردن در سر کار را بخشی از فداکاری برای مردم و میهن می‌دانست. ولی نسل پیشین هم اکنون از فرزندان خود که از انجام کارهای سخت و هفته‌های کاری دراز خودداری می‌کنند پشتیبانی می‌کند.

از جوان‌ترها بیش‌تر بهره‌کشی می‌شود و برخی از آن ها از غروب تا  ساعت ۴ صبح کار می‌کنند. وظیفه های اجتماعی سر کار نیز به جوانان واگذار می شود. به جوان‌ترها گفته می‌شود که بخشی از کارهای سنگین پیرترها را هم باید انجام دهند. در برابر فشار گسترده بورژوازی برای بهره کشی بیشتر از نیروی کار، یک جنبش گسترده در کره‌جنوبی در میان نسلی از جوانان علیه چنگ خفه کننده فرهنگ کار سخت کشور شورش می کنند.

جوانان به تجربه اموخته‌اند که چگونه ساعت‌های کاری دراز زیان‌بخش است. به گفته کیم جی هیون، رئیس سیاست در اتحادیه جامعه جوانان، یک گروه که برای شرایط کاری به‌تر برای بزرگسالان جوان کنش می‌کند، جوانان دریافتند که حتی زمانی که ان‌ها با پشت‌کاری  کار سخت می‌کنند،  سود شرکت به جیب کارکنان نمی‌رود. کیم جی هیون، می‌گوید که این جوانان برخی از عضوهای خانواده، بستگان یا دوستانی را دیده‌اند که حتا پس از بیمار شدن از کار بیش از اندازه، باید به تنهایی زنده بمانند.

جوانان کره ای در برابر فشارهای فرهنگی برای ماندن در یک شرکت تا زمان بازنشستگی نیز ایستادگی می‌کنند. برخی از جوانان دوست دارند که هم‌چنان با پدر و مادرشان و یا با دوستان‌شان زندگی کنند و بیش از ۳۰ ساعت در هفته کار نکنند. حتا اندیشیدن در باره‌ی این که این جوانان باید تا پایان زندگی در یک شرکت کار کنند، آن‌ها را افسرده می‌کند.

یک دیدسنجی که از سوی JobKorea، یک پورتال نیروی کار، نشان داد که ۵۵ درصد از کارکنان نسل نو نمی‌خواهند که از نردبان پیش‌رفت بالا بروند و رییس بشوند، و ۴۷ درصد گفتند که ان‌ها می‌خواند به شرکت دیگری به شرایط کاری بهتر بروند. یک دیدسنجی وزارت کار کره‌جنوبی نشان داد که هفته کاری که جوانان خواهان آن هستند ۴۲ ساعت است. نیاز به یادآوری هست که ۴۲ ساعت کار ۵ ساعت بیش‌تر از کشورهای غربی هست. نیمی از پاسخ‌دهندگان نسل جوانان حتا نمی‌خواهند که در برابر دریافت پول از ۴۲ ساعت در هفته بیش‌تر کار کنند.

خوش‌بختانه نیروی کار در کره‌جنوبی از امریکا سازمان یافته‌تر است. کره‌جنوبی دارای سازمان‌های اتحادیه چتری است. KCTU دومین سازمان اتحادیه چتری است که رادیکال‌تر از دو یا سه سازمان چتری بزرگ است. KCTU به تنهایی بیش از یک میلیون کارگر را نمایندگی می کند. از دید تاریخی، KCTU نه تنها برای خواست‌‌های اقتصادی، بلکه برای خواست‌‌های سیاسی، هم فشار اورده است.

جنبش اتحادیه‌ای، جنبش کارگری در کنار جنبش دموکراتیک در کره‌جنوبی در پایان سده بیستم گسترش یافت که به  دموکراتیزه شدن رسمی در سال ۱۹۸۷ انجامید. پس از ان، هم چنان گسترش می یابد. جنبش کارگری هم‌چنین یک نیروی سیاسی بود که علیه پس مانده های رژیم های فاشیستی گذشته که هنوز در دولت بودند، و رشته‌های سیاست کشور را در دست داشتند، ایستادگی کرد. اتحادیه‌های کارگری کره‌جنوبی تنها نگران نیازهای اقتصادی طبقه کارگر نیستند بل که خود را با جنبش صلح و اتحاد دو کره نیز پیوند داده اند.

در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱،  نیم میلیون کارگر در کره‌جنوبی – از سراسر ساختمان و راه سازی، حمل و نقل، خدمات و سایر بخش ها – در یک اعتصاب عمومی یک روزه دست از کار کشیدند. این اعتصاب با تظاهرات گسترده در شهرها و روستاها دنبال  شد که به بسیج ملی همه مردم در ژانویه ۲۰۲۲ دگرگون شد. کنفدراسیون اتحادیه‌های  کارگری کره (KCTU)، بزرگترین چتر اتحادیه‌های  کارگری این کشور با ۱.۱ میلیون عضو، این بسیج‌ها را در یک جبهه گسترده با تنگ‌دستان و کشاورزان شهری کره‌جنوبی سازمان‌دهی می‌کند.

نقش جنبش کارگری در پیکار سیاسی علیه رئیس جمهور کنونی کره‌جنوبی، یون سوک یول و دولت برجسته است.

اعتصاب عمومی در کره‌جنوبی به رهبری کنفدراسیون اتحادیه‌های  کارگری کره که اتحادیه چتری است که دربرگیرنده اتحادیه کارگران ساختمانی و اتحادیه کارگران فلز کاران بود. این فدراسیونی اعتصاب عمومی، با شرکت یک چهارم میلیون را سازمان‌دهی کرد. خواسته‌های اقتصادی در ان اعتصاب به پیش گذاشته شد. درخواست کارگران برکناری یون است و حزب کارگر هم پیش‌تر در این نبرد شرکت داشته‌است، ولی با ژرفش جنبش از آن کنار رفته‌است. در پایان ماه ژوئن سال گذشته، یک بسیج ۸۰ هزار نفری، به ویژه با شرکت کارگران پیمان کار که در کنگره  خواستار افزایش کمینه (حداقل) دست‌مزد بودند برگزار شد. به دلیل بالا رفتن نرخ تورم دست‌مزدهای واقعی کارگران کره‌جنوبی کاهش می یابد.

در سال گذشته  کارگران جوان علیه سیاست غیرانسانی تظاهرات کردند و در رسانه‌های اجتماعی از این سیاست انتقاد فراوان شد. در دو سال گذشته، کره‌جنوبی با تظاهرات کارگری فراوان روبرو بوده است. اعتصاب رانندگان کامیون در پاییز و زمستان گذشته رخ داد. کارگران اتحادیه کارگران ساختمانی کره به برگزاری یک سری تظاهرات دراز و شب زنده‌داری با شمع در تالار شهر که هفته‌ها و ماه‌ها به درازا کشید پرداختند. جنبش کارگران ساختمانی به بخش‌های دیگر کارگری انگیزه شرکت در نبرد  سیاسی علیه دولت یون را بالا برد، به ویژه از اتحادیه کارگران فلزکاران.

اتحادیه کارکنان بهداشت پزشکی در این اعتصاب عمومی شرکت کرد. پس این ده‌ها هزار کارمند بیمارستان و کارکنان مراقبت های بهداشتی با خواسته‌های ویژه بخش خود نیز شرکت داشتند. افزایش خواست‌های سیاسی هم در باره ی شرایط کارگران و هم برکناری رئیس جمهور هم بود. عضوهای اتحادیه بهداشت و کارکنان پزشکی کره، وابسته به KCTU، در برابر وزارت بهداشت و رفاه در شهر سجونگ، کره جنوبی، در تاریخ ۲۳  ژوئن ۲۰۲۱  نشست کردند تا خواستار به‌بود شرایط کاری و گسترش مراقبت های بهداشتی  شوند.

آن ها خواستار پایان دادن به کم‌بودها در قانون کار شدند که به کارفرمایان اجازه می‌دهد دست‌رسی کارکنان را به حق سازمان‌دهی، پرداخت بیمه هنگام بیماری و آسیب دیدن را دشوار کنند.

کارگران تنها از دولت نمی‌خواهند که شرایط کاری آن‌ها را دگرگون کند، بل‌که خود می‌خواهند که در روند این دگرگونی شرکت داشته باشند. ان‌ها هم‌چنین خواستار سهم عادلانه خود از تولید هستند. کارگران خواهان ملی کردن بخش‌هایی که در بحران هستند و برای همین کارکنان خود را از کار بیرون می کنند مانند خط‌های هوایی، تولید خودرو و صنعت کشتی‌سازی هستند. پس از دهه‌ها ریاضت اقتصادی، KCTU دولت را به چالش می‌کشد تا پیمان خود برای تهیه خانه، مراقبت‌های بهداشتی، مراقبت از سال‌مندان، مراقبت از کودکان و اموزش برای همه را پیاده کند. خواسته‌های ان برای به‌بودی اجتماعی دربرگیرنده ساختن خانه‌های دولتی از ۵  درصد به ۵۰  درصد، آموزش‌گاه‌های اماده‌سازی کالج رایگان برای همه، به کار گرفتن یک میلیون کارمند برای نگه‌داری از سال‌مندان و کودکان برای همه خانواده‌ها هستند.

خواسته های KCTU فراتر از به‌بود شرایط عضوهای خود است – انها برای برجستگی نقش کارگران در جامعه نبرد  می‌کنند و بخشی از ارزش اضافی را برای کارگران می‌خواهند.

کارگران اعتصاب کننده سه خواست بنیانی زیر داشتند:

یک- کنار گذاشتن “کار نامنظم” (کار پاره وقت، موقت یا قراردادی با مزایای کم یا بدون مزایای) و گسترش حمایت از کار به همه کارگران؛

دو- دادن ابزار رهبری به کارگران برای بازسازی اقتصادی در زمان بحران؛

سه- ملی کردن صنایع کلیدی و اجتماعی کردن خدمات بنیانی مانند اموزش و پرورش و خانه سازی.

چند سال پیش نیروهای راست توانستند که مردم را علیه اتحادیه‌های کارگری بشورانند و دولت یون نیز توانست اعتصاب رانندگان کامیون را با پشتیبانی پیش‌داوری مردم سرکوب کند. ولی در سال گذشته دیدسنجی‌ها، نشان داد که افکار عمومی به سود اتحادیه‌ها و به زیان دولت یون دگرگون شده است.

سیاست های سرکوب گرانه دولت و شکاف انداختن در میان طبقه کارگر

کارفرمایان شکاف بزرگی میان لایه‌های گوناگون طبقه کارگر انداخته‌اند. در بسیاری از کارخانه‌ها کارگران پیمانی، بی قرارداد و با قرارداد در کنار هم کار یک‌سان، ولی با دست مزد و شرایط کاری گوناگون انجام می‌دهند. گردان بزرگ کارگران بدون قرارداد، نیروی چانه زنی همه کارگران را کاهش داده است، زیرا کارفرمایان با شیوه‌های گوناگون میان این بخش‌های گوناگون کارگران شکاف می‌اندازند که هم‌بستگی و یگانگی آن‌ها را برای سرنگونی سیستم سرمایه‌داری کم‌توان کنند.   

هم‌زمان امپریالیسم، تنش‌های نظامی و ژئوپلیتیکی را در این منطقه گسترش داده‌است. کار سازمان یافته در اتحادیه‌ها در کره‌جنوبی زیر فشارهای امپریالیستی و سرمایه‌داری، به ویژه از سوی ایالات متحده، بسیار دشوار است.

صدها هزار کارگر در پاسخ به فراخوان‌های برای اعتصاب عمومی بسیج شده‌اند و دولت بورژوازی یون سوک یول با سرکوب پاسخ آن‌ها را داده‌است. در ماه ژانویه، سرویس اطلاعات ملی، کره جنوبی، همانند اف بی ای و سیا، به دفترهای کنفدراسیون اتحادیه‌های  کارگری کره یورش برد.

دولت کره‌جنوبی یانگ کیونگ سو، رئیس KCTU و ۳۰  سازمان دهنده اتحادیه دیگر را زندانی کرده است. اعتصاب‌کنندگان از کار خود برکنار می‌شوند، دولت و شرکت‌ها، با زندانی کردن دیگر رهبران اتحادیه‌ها و شکایت از کارگران برای کنش‌های صنفی روند نبرد را کند می‌کنند.

مرگ یانگ هو دونگ است که رهبر اتحادیه ملی کارگران ساختمانی بود، همه را شگفت انگیز کرد. او در اعتراض به تهمت آلوده بودن خود را به اتش کشید. این بخشی از  جنگ روانی رئیس جمهور یون با اتحادیه‌ها است که رهبران آن‌ها را به بهانه‌های غیرسیاسی به دادگاه می‌برد.

رسانه های کره‌ای، فیلم‌هایی از افسران پلیس که رهبران اتحادیه‌ها را از کتک می زنند و یا به جا ناشناخته ای می برند پخش کردند. در یکی از این فیلم ها، پلیس سوار جرثقیل شد، تا کارگران اتحادیه‌ای را کتک بزند.

سال گذشته، کارکنان نظافت برج‌های دوقلو ال جی (دفتر مرکزی اسمان خراش این شرکت)  در سردترین ماه‌های زمستان ۱۳۶  روز در بیرون از ساختمان شرکت اردو زدند تا به اخراج و شرایط بهره‌کشی خود  اعتراض کنند. ال جی ادم‌کش‌ها را فرستاد  تا در چادرهای کارگران در خواب  اب بریزند.

نیروهای ناشناسی به دفترهای KCTU یورش بردند. هم چنین پلیس به دستگیری‌ها در گروه‌های صلح،  کمیته ۱۵  ژوئن، که سازمانی  در شمال و جنوب است، و هم‌چنین در میان کره‌ای های برون از کشور که برای اتحاد کار می‌کنند و دستگیری عضوهای  لیگ دهقانان کره نیز پرداخت. بسیاری از این دستگیری‌ها به این بهانه بود که گویا آن‌ها برای کره شمالی جاسوسی کرده‌اند. اکنون این مهم است زیرا جنبش کارگری در زمان  ریاست جمهوری یون سوک یول، مخالفت سیاسی سازمان یافته اصلی را با دولت یون سوک یول فراهم کرده‌است. جنبش کارگری نه تنها برای نگرانی‌های اقتصادی نیروی کار خود را سازمان‌دهی می‌کند، بلکه خواسته‌های سیاسی‌ی که به نگرانی‌های جهانی نیز پیوند می خورد دارد.

یون سوک یول به دنبال این اتحادیه‌ها می رود و تهمت‌هایی جاسوسی را افزایش می‌دهد تا جنبش اتحادیه‌ای و گروه‌های صلح و رهبران آن‌ها را میان مردم لکه دار کند. برخی از رهبران اتحادیه‌ها جاسوس کره شمالی خوانده می‌شوند. دولت بزه کاری‌های ساختگی برای رهبران اتحادیه‌ها می‌آفریند تا آن‌ها را پی‌گرد قانونی کند. در کره جنوبی، هنوز چیزی به نام قانون امنیت ملی هست که به پیش از جنگ کره باز می‌گردد. بر پایه این قانون، هر گونه پشتی‌بانی از کره شمالی یک کنش “ضد دولتی” خوانده می شود که یک کار غیرقانونی هست. دولت به این بهانه می‌تواند که به پی‌گرد قانونی بسیاری از مردم بپردازد و آن‌ها را برای سال‌ها به زندان بیندازد. برای همین  جنبش کارگری سازمان یافته برای مخالفت با تمرینات نظامی پیش‌رفته در شبه جزیره خیلی گستاخانه و دلاورانه بود.

رهبران دست راستی کره‌جنوبی از تهمت جاسوسی کره شمالی برای درهم شکستن جنبش کارگری بهره‌برداری می‌کنند. همه کسانی که برای به‌بود شرایط کاری، در سر کار خود با اتحادیه‌ها هم‌کاری می‌کنند و در برابر بهره‌کشی کارفرمایان می‌ایستند، انگ کمونیست بودن و جاسوسی برای کره شمالی می‌خورند.

این نشان می‌دهد که چگونه در کره جنوبی، جنبش کارگری و عدالت اجتماعی برای کارگران با چالش اتحاد با جمهوری دموکراتیک کره در هم تنیده است. زیرا تا زمانی که جنگ هست، طبقه سرمایه‌دار از چماق کمونیسم و جاسوس کره شمالی بودن علیه کارگران سود خواهد جست.

پایان سخن

شرایطی که کارگران کره‌جنوبی امروز با ان روبرو هستند، نتیجه بیش از ۷۰ سال سرمایه‌داری در سایه هژمونی نظامی و مالی ایالات متحده است. ایالات متحده می‌خواهد با افزایش آمادگی سیاسی و نظامی خود در شرق اسیا، رویاروی چین بایستد.

جامعه کره جنوبی بی اندازه هرمی، با شکاف بزرگ طبقاتی است. اقتصاد کره جنوبی وابسته، انگلی و شکننده است. ۹۰ درصد نیروی کار در بخش‌هایی کار می‌کنند که به خواست انحصارها، هوس‌های بازار جهانی و فراز و نشیب‌های سرمایه‌داری جهانی وابسته هستند.

به گزارش سال ۲۰۲۴ statista، در سال ۲۰۲۱، نرخ تنگ‌دستی در کره‌جنوبی بالای ۱۵ درصد بود. به گزارش koreatimes در سال ۲۰۲۴ ، نیمی از خانواده های یک نفره در کره زیر خط تهی دستی (فقر) زندگی می کنند.

آمار که در گاردین در سال ۲۰۱۷ چاپ شد نشان می‌دهد که نزدیک به ۵۰ درصد از سال‌مندان کره جنوبی تنگ‌دست هستند که بالاترین سطح در میان ۳۴  کشور OECD است.

یک چهارم سال‌مندان تنها زندگی می‌کنند و سطح بالای افسردگی مایه افزایش چشم‌گیر خودکشی سال‌مندان شده است. به گزارش سال ۲۰۲۳   globalissues، در سال ۲۰۰۰ از هر ۱۰۰ هزار تن سال‌مند ۳۴ تن خودکشی می کردند، ولی در سال ۲۰۲۱ خودکشی میان سال‌مندان بیش‌تر از دو برابر شد. پیران برای این که هنگام تنگ‌دستی سر بار خانواده خود نشوند خودکشی می کنند.

نیمی از شهروندان پیر کره‌ای در تنگ‌دستی زندگی می کند. پرسش ولی این است که چگونه کشوری که دست‌اوردهای چشم‌گیر در زمینه فن‌آوری و بهداشتی به دست آورده است، این همه تنگ‌دست پیر دارد؟ دلیل آن آزمندی بورژوازی وابسته به امپریالیسم کره جنوبی است.

بورژوازی به دلیل وابستگی امپریالیستی خود، می خواهد با بهره کشی بیشتر از طبقه کارگر کره و مهاجر پول هزینه های جنگی خود را فراهم کند. دولت تنها برای خشنودی بورژوازی می‌خواست که  زمان کار هفتگی را به ۶۹ ساعت افزایش دهد، زیرا انجمن‌های کارفرمایان از ۵۲ ساعت کار در هفته گله کردند، زیرا ۵۲ ساعت کار در هفته را برای پایان رساندن سفارش‌ها بس نمی دانند.

کارفرمایان از مردم بهره‌کشی می‌کنند. این کارفرمایان هستند که راه‌هایی برای دور زدن پروتکل های ایمنی و دزدی از دست‌مزد پیدا می کنند. کارگران و کارمندان وارونه کارفرمایان ساعت کاری بالا را برای رقابت در جهان درست نمی‌دانند. آن‌ها خواهان یک فرهنگ کاری کارامدتر با زمان آزاد بیش‌تر هستند. اعتصاب مایه افزایش آگاهی طبقاتی جنبش کارگری کره و جهان است و طبقه کارگر را برای نبرد طبقاتی علیه بهره‌کشی آماده می‌کند. در همه جا، توده‌های کارگر تاریخ را می‌سازند و خواستار نظامی نوین هستند.

 اعتراض‌های صدهزاری و نسل جوان کشور رئیس جمهور، یون سوک یول، را واداشت تا هم اکنون به سازمان‌های دولتی دستور دهد تا یک برنامه نوین تهیه کنند. دولت با این که از سیاست پیشین خود پس‌نشینی کرد و کیم یون هی، دبیر رسانه‌ای یون، گفت که دولت در اینده، به ویژه نسل جوان و به کارگران گوش خواهد داد. بدین گونه، با این که دولت زیر فشار سنگین جنبش کارگری و جوانان به ناگزیر هم اکنون پیش‌نهاد خود را پس گرفت، ولی این نگرانی هست که دولت با دست‌کاری برخی از بندها، پیش‌نهاد ۶۹  ساعت کار را به گونه‌ای دیگر بازگرداند. در ماه نوامبر ۲۰۲۳، رییس جمهوری گفت که باید برنامه‌ای ریخت که کارگران در صنعت تولیدی بتوانند ۶۰ ساعت در هفته کار کنند.

نرخ نمو اقتصادی پایین، کسری موازنه تجاری و کاهش بهای ارز ملی از پیامدهای ناگوار سیاست این دولت است. چشم انداز دست‌یابی به سود و نمو پیوسته در کره‌جنوبی به همان اندازه هر جای دیگر بد است. بسیاری از کارهایی که امریکا برای کشاندن کره‌جنوبی به پیمان‌های خود انجام می دهد، کار را بدتر می کند، زیرا کره‌جنوبی هم‌سایه روسیه و هم‌سایه چین است. این کشور پیوند بازرگانی و دادوستد بسیار مهمی با این کشورها داشت، ولی زیر فشار فزاینده ایالات متحده برای کم کردن و یا از میان بردن این دادوستدها هست.

در کره جنوبی، چالش‌های جنبش کارگری و عدالت اجتماعی برای کارگران بسیار نزدیک با چالش اتحاد دوباره دو کره در هم تنیده است. استراتژی KCTU، کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری کره، گرد هم اوردن به حاشیه رانده شده‌ترین و سرکوب شده‌ترین لایه‌های توده‌های کارگر، دربرگیرنده کارگران نامنظم، دهقانان تنگ‌دست در کره جنوبی، سازمان‌هایی برای تنگ دست‌های شهری و هم‌چنین اتحادیه‌هایی که برای کارگران پیمان کار است.

نبرد طبقاتی طبقه کارگر کره‌جنوبی با ژئوپلیتیک دیوانه‌وار امپریالیسم پیوند ناگسستنی دارد. سیاست شگفت‌انگیز ضدکره شمالی دولت نئولیبرالیست کنونی نشان‌گر این است که جنبش کارگری باید با جنبش ضدجنگ در این کشور پیوند بخورد و با آن هم گام شود. جنگ خواست طبقه کارگر نیست. بسیاری از جنبش‌های کارگری مخالفت های سیاسی با تنش جنگی دارند. اپوزیسیون در خیابان‌ها از جنبش کارگری سازمان‌ یافته بود که حتی تا ان‌جا پیش رفت که بیانیه مشترک با اتحادیه‌های کارگری در کره شمالی پخش کرد.

هم زمان روشن شد که پیروزی نبرد طبقاتی کارگران در کشور، بدون نبرد ضدامپریالیستی و تلاش برای صلح با برادران شمالی خود شدنی نیست. جنگ میان نیروی کار و سرمایه در کره‌جنوبی که امروز ژرفش بیش‌تری گرفته است، فصل دیگری از تاریخ خونین طبقه کارگر است.

سرچشمه های کمکی

582

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *