یک نقد مارکسیستی-لنینیستی از مفاهیم «دیالکتیک نفی» و «الهیات نفی» در دیدگاه فرانکفورت باید در چارچوب گستردهتر نبرد تاریخی و ایدئولوژیک میان ماتریالیسم انقلابی و ایده الیسم بورژوایی آغاز شود. هرچند دیدگاه فرانکفورت خود را در چارچوب مارکسیسم می گذارد، کژاندیشی اندیشه—بهویژه نپذیرفتن سوسیالیسم علمی، ماتریالیسم تاریخی و نقش …
چپ انقلابی باید با پیگیری استراتژی انقلابی در پایبندی به دیدگاه طبقاتی در نبرد اجتماعی، بتواند با مرزهای روشن در برابر «چپ» غیرانقلابی، رفرمیستی و سوسیالدموکراتیک راست، دیدگاه سیاسی مستقل خود را به پیش بگذارد. نباید زیر تأثیر دیدگاههای ضدکمونیستی که مارکس، انگلس، لنین و دیگر اندیشمندان مارکسیست را …
طبقهی کارگر در اروپای غربی، با وجود عدم تجربهی انقلابهای کلاسیک، به دستاوردهای مهمی در قرن گذشته دست یافته است. این دستاوردها حاصل آگاهی طبقاتی، سازمانیابی اتحادیهای، مبارزات سیاسی و فشار اجتماعی بود که در دوران پس از جنگ جهانی دوم، منجر به ایجاد دولت رفاه شد. دولت رفاه، …
مقاله ۱۶/۱۴۰۴۲۲ تیر ۱۴۰۴، ۱۳ جولای ۲۰۲۵ پیشگفتار انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ نه تنها بنیاد نظم کهن را در هم شکست، بلکه پرسشی ژرف را پیشروی جنبشهای سوسیالیستی گذاشت: چگونه میتوان میان پیشرفت اقتصادی و عدالت اجتماعی پیوندی ناگسستنی فراهم کرد؟ این پرسش، که در دهههای پسین به چالشی محوری برای …
در قرن گذشته، ساختار شغلی در اروپای غربی بهطور اساسی دگرگون شده است. اشتغال در بخش کشاورزی، که زمانی ستون فقرات اقتصاد بود، با مکانیزهشدن تولید، کاهش قیمتها، و انتقال منابع به صنایع سودآورتر، رو به زوال گذاشت. در نتیجه، روستاها جمعیت خود را از دست دادند و حاشیهنشینی …
از میانهی قرن نوزدهم تا دههی ۱۹۲۰، کشورهای اروپای غربی وارد مرحلهی نوینی از تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی شدند. فرایند دولت-ملتسازی، با تمرکز قدرت، ترسیم مرزهای ملی و تعریف تابعیت مدرن، به ملتها شکل تازهای از هویت سیاسی بخشید. در این بستر، طبقهی بورژوازی با تکیه بر سرمایهی …
در دوران سرمایهداری آزاد، اتحادیههای کارگری میتوانستند خود را دموکراتیک و بیطرف بنامند—سازمانهایی که صرفاً به مطالبات روزمره کارگران پاسخ میدادند و از درگیری مستقیم با قدرت سیاسی پرهیز میکردند. اما این دوران دیگر سپری شده است. امروز، اتحادیهها نمیتوانند نقش آنارشیستیِ بیطرفانهای ایفا کنند، گویی دولت و ساختار …
در دوران کنونی، که ویژگی آن زوال تاریخی امپریالیسم و تشدید تضادهای طبقاتی است، پرسش از امکان یا عدم امکان «استقلال اتحادیههای کارگری» بهخودیخود گمراهکننده است. آنچه باید پرسیده شود، این است: کدام اتحادیه، و در خدمت کدام طبقه؟ اتحادیههایی که صرفاً در پی چانهزنی محدود با سرمایهداراناند، حتی …
