تمرکز نیروهای نظامی ایالات متحده در نزدیکی ونزوئلا که کل منطقه کارائیب را تهدید میکند، موجی از انتقادها، تردیدها و گمانهزنیها را برانگیخته است. یکی از نخستین واکنشها متوجه شخصیت اصلی این ماجراجویی، وزیر امور خارجه، مارکو روبیو است؛ فردی با گذشتهای مبهم که نزدیکان او به قاچاق مواد مخدر محکوم شدهاند. با این حال، روبیو با تکبر اعلام میکند که سازمان ملل صلاحیت رد اتهامات آمریکا علیه مادورو را ندارد.
بسیاری پرسش میکنند آیا ماجرا صرفاً یک مشکل شخصی، معاملهای پنهان یا توطئهای سیاسی است برای کمک به ترامپ در انحراف افکار عمومی از سیاستهای ضد مهاجران و کاهش محبوبیتش در آستانه انتخابات. ماجرای غرق شدن قایق قاچاقچیان با 11 سرنشین نیز ابهامات بیشتری ایجاد کرده است. مطبوعات فلوریدا میگویند معلوم نیست این اقدام صرفاً علیه قاچاقچیان بوده یا نمایش تبلیغاتی برای منحرف کردن توجه از موج اخراج مهاجران. بیش از 600 هزار نفر فقط به ونزوئلا بازگردانده شدهاند؛ بیشترشان کارگرانی بیسابقه کیفری که شغلهایی سخت اما ضروری در آمریکا بر عهده داشتند.
فراتر از این، اقدام به غرق کردن عمدی قایق نقض آشکار قانون اساسی ایالات متحده و قوانین بینالمللی است. بر اساس قانون، قایقهای مظنون باید رهگیری و بازرسی شوند، نه نابود. همانطور که دفتر واشنگتن در آمریکای لاتین (WOLA) تأکید کرد: صرف سوءظن به قاچاق، مجوزی برای اعدام شتابزده نیست. حتی مقامهای پیشین مبارزه با مواد مخدر نیز تردید دارند، زیرا قایقهای قاچاق معمولاً دو یا سه خدمه دارند، نه یازده.
در این شرایط، روزنامه النوئو هرالد نوشت که ترامپ شاید بیشتر به دنبال راضی کردن پایگاه سیاسی خود در فلوریدا، شامل مهاجران کوبایی و ونزوئلایی بوده است. روبیو نیز جاهطلبیهای انتخاباتی خود را پنهان نمیکند، اما واقعیت مقاومت ملتها قویتر از توطئهها، فشارها و تهدیدهای اوست. در نهایت، این سیاستها محکوم به شکست در برابر استقامت و وحدت مردم خواهند بود.
دیدگاهتان را بنویسید