اسرائیل، غزه را به دوزخی زمینی دگرگون کردهاست. گرسنگی را چون جنگافزاری کشنده بهکار میگیرد. دارو را بازمیدارد. چادرها را میرباید.
ولی نقشهیِ دولتِ اسرائیل تنها به کشتن پایان نمییابد. خواستِ آن، راندن است. وزیرانِ بلندپایه چون اسموتریچ و بنگویر آشکارا از «انگیزهدادن» فلسطینیها به ترکِ سرزمینشان سخن میگویند.
آنها هرگز نباید بازگردند. این تنها کینه نیست؛ کوششی است برایِ دگرگونیِ نژادی: دگرگونکردنِ غزه به سرزمینی برایِ یهودیان، زیرِ فرمانِ صهیونیستها، بیهیچ فلسطینی. و همه با خاموشی و پشتیبانیِ نهانِ آمریکا و اروپا انجام میگیرد.
این باید ما را بلرزاند.جنگِ اسرائیل، پدافند از خود نیست. این، خشونتِ استعماری است .این، کوششی است برایِ راندنِ مردمی که از ۷۵ سال تبعیضِ نژادی، دربند و بمباران، جان بهدر بردهاند.
ما باید سنگر خود را در جنگ میان ستمگران و ستمدیدگان گزینش کنیم. در کدام سوی تاریخ ایستادهایم؟ ما با سرافرزای باید فریاد برآوریم که در کنارِ مردمِ فلسطین میایستیم، برایِ زیستنِ آزادانه در سرزمینشان. غزه نباید با خاک یکسان شود. غزه باید زنده بماند. زمانِ کنش فرارسیدهاست. باید اسرائیل را در تنگنا گذاشت. پروندهها باید به دادگاههایِ جهانی برده شوند. اگر خاموش بمانیم، شکستخوردهایم.
همبستگی، یعنی سویگزینی. اگر اکنون کاری نکنیم، روزی باید به فرزندانمان پاسخ دهیم که چرا هنگامی که مردمی آواره و کُشته شدند، دست رویِ دست گذاشتیم.
ما فریاد میزنیم: جنگ را بس کنید. پاکسازیِ نژادی را بس کنید.
برایِ غزه. برایِ دادگری. برایِ انسانیت.
چپِ اروپا و آمریکا باید با سازماندهیِ نیروهایِ صلحدوست به رژیمهایِ خود فشار آورند تا پشتیبانیِ سیاسی و اقتصادیِ خود را از رژیمی که نسلکشی میکند، بازستانند.کمکهای ما کارآ است و فلسطینیها را نباید تنها گذاشت، با این همه، این حقیقت تلخی است که فلسطین در رزم خود تنهاست. به گفته رمزی بارود روزنامهنگار آمریکایی-فلسطینی: دیگر زمان اسطورهسازی به پایان رسیده؛ فلسطینیها راه نجات خود را، خود باید بسازند.
دیدگاهتان را بنویسید