امپریالیسم همیشه با هندوراس به عنوان بخشی از حیاط خلوت خود رفتار کرده است. به همین دلیل سیاست مستقل مانوئل زلایا، که روابط نزدیکی با دولتهای چپ برقرار کرد و به اتحاد بولیواری (ALBA) پیوست، مقاومت امپریالیسم را برانگیخت. در سال 2009 کودتایی در این کشور رخ داد که یک زمیندار به نام پورفیریو لوبو، پروتئاز آمریکایی، به قدرت رسید. با او، مقامات علناً با کارتلهای مواد مخدر همکاری کردند و جوخه های مرگ (DEC) را برای انتقام علیه فعالان چپ بازسازی کردند.
در سال 2021، همسر زلایا، سیومار کاسترو نامزد چپ در انتخابات پیروز شد. میزان قتل از 44 نفر به 31 نفر در هر 100 هزار نفر کاهش یافته است. دولت یارانه یک میلیون خانواده و تجدید نظر در قراردادها با شرکتهای خصوصی که برق را با قیمت بیش از حد به دولت فروخته اند را اعلام کرده است.
تلاش برای انتقام، واکنشهای داخلی و خارجی را با هم ترکیب کرد. چند روز پس از ملاقات با روی پرین، معاون سفیر ایالات متحده در هندوراس سه شرکت پرونده های حقوقی 11 میلیارد دلاری علیه مقامات به دلیل «سود از دست رفته » تنظیم کردند. بعدها پنج شرکت دیگر نیز به آنها پیوستند. لورا دوگو سفیر آمریکا از دیدار وزیر دفاع و رئیس ستاد ارتش هندوراس با همکاران ونزوئلایی ابراز نارضایتی کرد. مخالفان راهپیمایی هایی را ترتیب دادند که خواستار استعفای دولت بودند. حملات به طرفداران دولت بیشتر شده است. در 14 سپتامبر، معاون شورای محلی خوان لوپز، در شهر توکوآ که با سیاست غارتگرانه شرکتهای استخراج معدن خارجی مخالف بود کشته شد.
کاسترو در درخواست تجدید نظر به ملت، از ساکنان خواست تا با نیروهای راستگرا مبارزه کنند. او گفت :”طرحی برای نابودی دولت سوسیالیستی و دموکراتیک در جریان است. مداخله گرایی ایالات متحده و رهبری سیاستهای هندوراس از طریق سفارت آنها غیرقابل قبول است” .
دیدگاهتان را بنویسید