–
در سپتامبر گذشته، جامعه آند – شامل بولیوی، کلمبیا، اکوادور و پرو – چین را به عنوان ناظر پذیرفت. این اقدام ظاهراً تشریفاتی به نظر میرسد، اما در عمل نشاندهندهی تثبیت جایگاه پکن بهعنوان شریک کلیدی در مسیر استقلال و توسعهی آمریکای لاتین است.
از دهه ۱۹۹۰، چین با استفاده از سازمانهای منطقهای توانسته دیپلماسی خود را در جنوب جهانی نهادینه کند و اکنون در نه نهاد منطقهای عضویت یا جایگاه ناظر دارد. مشارکت در این چارچوبها به پکن امکان میدهد در شکلدهی به دستورکارهای اقتصادی و توسعهای نقش ایفا کند.
محور اصلی این همکاری، مجمع چین-سیلاک است که چین از طریق آن خود را بهعنوان شریک غیرمداخلهگر و همکار معرفی کرده است. شی جینپینگ اخیراً وعدهی اعطای ۹ میلیارد دلار اعتبار و افزایش واردات کالاهای آمریکای لاتین را داد. این همکاری تنها اقتصادی نیست و حوزههایی چون مبارزه با فساد و همکاری قضایی را نیز در بر میگیرد.
اهمیت منطقه برای چین فقط در منابع طبیعی نیست، بلکه در موقعیت راهبردی و تمایل کشورهایش به استقلال از ایالات متحده نهفته است. در حالی که واشنگتن با احیای دکترین مونرو میکوشد نفوذ رقیبان را مهار و به حمله به ونزوئلا کند، بسیاری از دولتهای منطقه روابط خود با چین را گسترش دادهاند.
چین از طریق ابتکار «کمربند و جاده» با ۲۴ کشور آمریکای لاتین توافق همکاری امضا کرده و اکنون دومین شریک تجاری بزرگ منطقه پس از آمریکاست؛ حجم تجارت دوطرفه در سال ۲۰۲۴ به ۵۲۰ میلیارد دلار رسید.
نفوذ چین به حوزههای امنیتی و فضایی نیز گسترش یافته است؛ از فروش تسلیحات و آموزش نظامی تا ایجاد ایستگاههای زمینی فضایی و همکاری در قالب بریکس.
نقش تازهی چین در جامعه آند فرصتی برای کشورهای آمریکای لاتین است تا میان دو قدرت جهانی توازن برقرار کنند و مسیر تازهای از همکاری جنوب-جنوب را بیازمایند.
دیدگاهتان را بنویسید