⚠️
🧨📉 آنچه در ونزوئلا رخ داده، نمونهای روشن از سیاستهای امپریالیستی ایالات متحده است؛ سیاستی که با شعار «نجات» و «مدیریت موقت» آغاز میشود، اما در عمل به ربایش رئیسجمهور قانونی یک کشور مستقل و نقض آشکار حاکمیت ملی میانجامد. امریکا با ربایش مادورو، نشان داد که دموکراسی و حقوق ملتها برایش تنها ابزاری تبلیغاتی است. هدف واقعی، نه ثبات سیاسی، بلکه تسلط مستقیم بر منابع حیاتی ونزوئلاست. این الگو پیشتر نیز در کشورهای دیگر تکرار شده است.
🛢️💰 نفت؛ انگیزه اصلی مداخله
ونزوئلا دارای بزرگترین ذخایر شناختهشده نفت جهان است و همین «طلای سیاه» علت اصلی طمعورزی واشنگتن به شمار میرود. اظهارات صریح رییس جمهور و وزیرخارجه امریکا درباره «کنترل زیرساخت نفتی» و «برداشت ثروت از زمین» نشان میدهد که مسئله، کمک به مردم ونزوئلا نیست. امریکا میکوشد با تصاحب صنعت نفت، هم سودهای کلان به جیب شرکتهای چندملیتی سرازیر کند و هم نفت را بهعنوان غرامت به نفع خود مصادره کند. این دقیقاً تعریف دزدی سازمانیافته از سرمایه ملی یک ملت است.
🚁 حضور نظامی برای تضمین غارت
هرچند مقامات امریکایی تلاش میکنند حضور نظامی را «محدود» جلوه دهند، اما تجربه تاریخی ثابت کرده که هر جا نفت و منافع اقتصادی در میان باشد، سایه سربازان نیز سنگین است. حضور نظامی نه برای امنیت مردم، بلکه برای تضمین استخراج و انتقال نفت به نفع شرکتهای نفتی است. اسلحه و پایگاه نظامی ابزارهایی هستند برای خاموشکردن هرگونه مقاومت مردمی در برابر غارت منابع.
✊مقاومت ملت ونزوئلا
با وجود فشارها، تاریخ نشان داده است که ملتها در برابر امپریالیسم تسلیم نمیشوند. ونزوئلا نیز از این قاعده مستثنا نیست. آگاهی مردم نسبت به اهداف واقعی امریکا، یعنی دزدی از سرمایه ملی و نفت کشور، میتواند زمینهساز مقاومت و همبستگی ملی شود. آینده ونزوئلا باید به دست مردمش رقم بخورد، نه در اتاقهای بسته کاخ سفید.
دیدگاهتان را بنویسید