طبری از آن دسته از فیلسوفان نیست که هنر را برای هنر می خواهند. برای طبری هنر نیز خنجری بُرّا است که باید سینه دشمن طبقاتی را نشانه بگیرد و ریسمان بندگی توده ها را ببُرّد.
او هنگامی که به آموزش ژاله اصفهانی برای شعر گویی می پردازد، تنها به وزن، قافیه و ریخت شعر نمی اندیشد، او شعری در ژاله می جوید که سرشتی انقلابی داشته باشد و بتواند از رنج توده ها بگوید و ره نمای جهان آزاد از بهره کشی آینده باشد. طبری به ژاله می نویسد:
«من همه گونه امیدی دارم که شما بتوانید شاعری با مضمونِ نو و شکلِ نو، یعنی مضمونِ انقلابی و شکلی رسا برازندۀ این مضمون شوید.» «یک شاعرِ انقلابی به معنای درستِ این کلمه عرضه داشته باشیم.» «من آنرا شعری نَغز با محتوی مثبت و انقلابی یافتم. » «شعرِ شاعر در موازینِ “شعرِ اجتماعی” و “شعرِ شهروندی” و انقلابی رُشد می کند. »
دیدگاهتان را بنویسید